Terugkijken (2)

Ben ik nou echt zo streng voor mezelf? Dat vind ik zelf helemaal niet. Maar het is wel zo dat ik ambitieus ben en niet zomaar wat 'aanmodder'.
Ik heb een 'echte' baan van 24 uur per week en daarnaast werk ik zeker nog 24 uur per week aan mijn andere baan, namelijk kunstenaar zijn.
En ik ben ambitieus - niet zozeer in de zin van prijzen winnen - maar in de zin van iets bereiken, groeien, ontwikkelen, grenzen verleggen, er alles uithalen wat erin zit.
Ik geniet intens van het creëren en ja, vaak is het ook een worsteling en is het helemaal niet leuk. Maar volgens mij kan je jezelf niet ontwikkelen als je niet de grenzen opzoekt. En met je neus tegen beperkingen aanloopt. En er heel veel tijd in stopt. En heel kritisch bent naar jezelf.
Maar wat een voldoening geeft het als het toch lukt. Ik kan daar zo verschrikkelijk blij van worden, dat ik alle inspanningen en frustraties vergeet.
Het helpt me om op een rijtje te zetten waar ik naar toe wil. En ik leer ervan om vervolgens te kijken wat er nu wel goed ging en wat niet. Om dan daarna weer nieuwe plannen en doelen te formuleren.
Het is voor mij geen hobby, maar een levensbehoefte die ik jammer genoeg een beetje laat ontdekt heb.

Mijn vorige post was nog niet klaar, want daar keek ik alleen naar de dingen die ik begin januari had geformuleerd. Daarnaast is er nog heel veel meer gebeurd:

• Mijn nieuwe website!
  Niet gepland, maar toch voor elkaar gekregen.
• 2 prijzen maar liefst bij de OEQC in Veldhoven.
  Vooral met de Judges Choice was ik erg blij.
• Geselecteerd voor de tentoonstelling 'Uit de naad'.
  Eigenlijk had ik niet echt een geschikte quilt hiervoor en ik had zeker geen tijd om er speciaal iets voor te maken. Maar ik wilde heel graag meedoen, omdat ik het zo'n geweldig initiatief vond. Ik was echt blij toen ik hoorde dat ik geselecteerd was.
• Finalist Charles Henry Foyle Award
  Dit was een cadeautje: eerst die inspirerende workshop met Alice Kettle en toen de belevenis van de wedstrijd zelf. Wat een strijd om iets te maken, veel stress gehad, slapeloze nachten! Maar wat heb ik er veel van geleerd. Dit is echt iets grensverleggends geweest voor mezelf.
• Further Education Gallery in Birmingham: eerst genomineerd, toen geselecteerd en daarna nog Highly Commended door de jury
  Dit was ook een geweldige ervaring waar ik intens van genoten heb: mijn 2e cadeautje dit jaar
• Tentoonstelling Rechten van de mens
  Toch wel mijn 3e cadeautje: totaal onverwachts, maar zo leuk en bijzonder!

En nee, niet alles lukt. Ik had een inschrijfformulier opgestuurd voor de tentoonstelling 10th Quilt Nihon in Japan. In september kreeg ik bericht dat ik door de 1e ronde was.
Toch wel een verrassing! Toen heb ik mijn quilt opgestuurd en twee weken geleden kreeg ik mijn quilt weer terug. Jammer genoeg niet door de 2e ronde gekomen.
Als je bij de 2e ronde wordt afgewezen, dan is dat toch 'erger' dan als je gelijk wordt afgewezen.
Maar het geeft niet. Kan ik deze quilt weer voor iets anders insturen.

En kijk eens wat een leuk jurycommentaar ik heb gekregen!

Terugkijken

Aan het einde van ieder jaar kijk ik terug naar de plannen die ik in het begin van het jaar op papier heb gezet. Het is altijd zo dat ik mijn plannen in januari wel opschrijf, maar er vervolgens het hele jaar niet meer naar kijk.
En als het dan december is, dan weet ik niet eens meer precies wat ik ook al weer had bedacht.
Maar ik vind het wel goed om in ieder geval één keer per jaar erover na te denken.
En wat had ik bedacht:

• 3 quilts maken
Nou dat heb ik net gehaald. Als je tenminste de kleine quilt van 35/35 ook als een volwaardige quilt meetelt. Voor mijn gevoel eigenlijk niet, maar aan de andere kant heeft hij wel net zoveel tijd gekost om te maken als een normale quilt.
• Starten met C&G cursus 7923-04 Patchwork & Quilting Diploma en 3 modules afronden
Ik ben gestart, maar daar is ook alles mee gezegd. Ik heb alleen de eerste module afgerond ergens in maart en vervolgens heb ik er niets meer aan gedaan. Er kwamen zoveel dingen tussendoor!
Dus dat wordt nog een harde dobber om deze cursus binnen 3 jaar af te ronden.
• Iedere maand 4 kleuren stof verven in 4 gradaties
Dit heb ik absoluut niet gehaald! Op een gegeven moment ben ik wel weer met verven begonnen, eerst heel enthousiast maar de laatste maanden staat het weer helemaal stil.
Dat komt ook omdat ik weer aan het twijfelen ben geraakt of het niet beter is om per kleur 6 gradaties te maken in plaats van 4. Dus ja ik denk er genoeg over na, maar de voortgang is minimaal.
• 4 opdrachten voor ARTfor12 maken met iedere keer (voor mij) iets grensverleggends (hoe klein ook)
Ja, dit heb ik wel gedaan. Ik ben niet over al mijn quiltjes even tevreden, maar ik heb wel iedere keer iets anders geprobeerd.
• Mijn schetsboeken gebruiken
Dit punt zet ik ieder jaar op mijn lijstje en misschien wordt het tijd om het op te geven. Voor de tentoonstelling 'Freedom' heb ik een schetsboek bijgehouden. En wat is het leuk om te hebben en zo nu en dan weer door te bladeren!
Maar wat kostte het een moeite en een tijd om te maken. Het was dat het bij de opdracht hoorde dat ik het heb gedaan. Het was verplicht en niet omdat ik het zelf wilde of leuk vond. De helft van de inhoud heb ik ook achteraf gemaakt, toen de quilt al af was. Dus ja, wat is dan de toegevoegde waarde anders dan dat het wel leuk is om te hebben?
Het wordt tijd om toe te geven dat het niet bij mij past.

Daarnaast had ik nog 2 dingen, maar die zijn zo vaag dat ik ze niet in de doelenlijst had opgenomen. Het gaat om het volgende:

• Opleiding volgen en/of bij een groep gaan
In essentie gaat dit over het leren van andere mensen. Dat wil ik graag, maar ik weet niet in welke vorm en waar en hoe. Heel vaag dus, maar ik zet het hier wel neer om er toch op gespitst te zijn en mijn oren en ogen open te houden.
Dit is de mislukkig van 2009: Uitgenodigd bij de Dutch bagladies, één keer geweest en daarna direct weer mee gestopt.
Maar het blijft wel in mijn gedachten zitten, dus wie weet wordt dat ooit nog wat.
• Exposeren
Ook een onderwerp waar ik geen duidelijke gedachtes over heb. Het wordt me vaak gevraagd waarom ik geen eigen expositie ga houden. En mijn reactie is dan altijd: nee joh, ik heb niet genoeg quilts, kost me veel te veel tijd om te organiseren, waar moet ik dat dan doen, hoe werkt zoiets dan. Dit zijn natuurlijk allemaal smoesjes. Waar het om gaat is of ik het echt wil. En dat weet ik (nog) niet. Ergens wel, maar ik ben nog niet gemotiveerd genoeg om er ook echt werk van te maken. Misschien wel samen met één of meer andere quilters? Ook een onderwerp dus om over na te blijven denken.
Dit punt is ook absoluut niet uit de verf gekomen, tenminste niet actief vanuit mijn kant. Ik heb wel mijn mini-expositietje gehad in Birmingham en dat was een geweldige ervaring. Maar daar heb ik zelf niet echt veel energie in hoeven steken, anders dan dat ik werd geselecteerd op basis van mijn werk.

Dus ja dit is er van mijn doelen terecht gekomen. Als dit alles zou zijn geweest dan was ik niet tevreden geweest over dit jaar. Maar gelukkig heb ik ook een aantal dingen gedaan die niet in dit lijstje voorkomen. Maar daar ga ik de volgende keer over schrijven.

Eerst weer lekker wat doen.
Dit zijn de stukjes voor mijn volgende quilt:

Daar gaat ze

Anderhalf jaar geleden schreef ik ook al 'daar gaat ze'. Mijn dochter ging - toen 16 jaar - voor 3 weken alleen naar India.
En nu gaat ze weer. Op kamers ditmaal.
Afgelopen zaterdag hebben we haar verhuisd. Nog een hele klus, want ze heeft een zolderkamer. Maar we hebben het gered. Door wat te slopen (deur er uit lichten, deurpost eruitzagen) lukte het zelfs om een 2,5 zits bank naar boven te krijgen. Wij zijn van het type: 'Kan dat niet, dat zullen we nog weleens zien!'.
Gelukkig was zaterdag het weer heel redelijk. Wel koud en er lag veel sneeuw, maar het was goed te doen. Gister was het denk ik niet gelukt.
Het zal wel even wennen zijn, want ze is de laatste van de 3 kinderen die de deur uitgaat. En dan zijn mijn man en ik na 26 jaar weer met z'n tweetjes. En heel vreemd, ik realiseerde me dat we in al die jaren maar 1 jaar en 3 maanden met z'n 2en zijn geweest!

En ja, ik zal haar wel missen, maar aan de andere kant ben ik heel erg trots en blij dat ze de stap durft te zetten. Ik denk dat ze het wel gaat redden: ze is zelfstandig en volwassen genoeg.
Het schijnt dat tegenwoordig de gemiddelde leeftijd dat kinderen het huis uitgaan, 24 jaar is. Dat had ik niet gedacht en ik vind het ook wel rijkelijk laat.
Gelukkig heeft ze (nog) geen wasmachine, dus ze zal voorlopig wel regelmatig langs komen met de waszak. Ik zal het met liefde (en natuurlijk met waspoeder) wassen.

Bont

Eindelijk is mijn quiltje voor ARTfor12 af. De top was al een paar weken klaar, maar ik kwam er maar niet aan toe om hem af te maken.
Toen ik hoorde dat het thema Bont was, heb ik wel even zitten denken wat ik daar nu mee moest. Als ik iets 'bont' noem, bijvoorbeeld een bonte trui, dan bedoel ik daarmee dat zo'n trui heel veel kleuren heeft (meestal felle kleuren) die niet echt bij elkaar passen. Wel kleurig dus, maar niet smaakvol.
En ja, als je het zo bekijkt dan is het niet zo moeilijk om een bont quiltje te maken. Maar ik vond het wel een uitdaging om met veel kleuren toch iets te maken wat een uiteindelijk een geheel wordt.

Ik ben begonnen met een stof voor de achtergrond in de kleuren rood, oranje en geel. Daar heb ik allemaal stukjes organza op gelegd van alle kleuren die ik had. En dat zijn er best veel, het hele kleurenspectrum is wel voorbij gekomen.
Doordat de organza her en der over elkaar ligt, soms wel 4 lagen dik, komen er steeds nieuwe kleuren bij die de andere kleuren met elkaar verbinden.
Als laatste heb ik een hele lap zwarte organza er overheen gedaan, zodat alles een beetje op z'n plaats bleef liggen. En toen gequilt met allerlei kleuren draad.

Het was leuk om te doen, omdat het iedere keer weer verrassend was wat het effect zou zijn van een kleur draad. De ene keer stak hij duidelijk af bij de achtergrond en de andere keer was hij nauwelijks zichtbaar.

Volgens mij was dit wel een mooie oefening om kleuren te leren kennen.

Rechten van de mens

Afgelopen donderdag werd de expositie 'Rechten van de mens' geopend in de Centrale Bibliotheek in Den Haag. Ik vond het een erg leuke bijeenkomst.
Allereerst was het leuk om eens in zo'n grote bibliotheek te zijn. Ik ben een klein dorpsbibliotheekje gewend, dus ik keek wel heel verlekkerd om me heen. Er zijn daar 50.000 kinderen lid! Kun je het je voorstellen? Maar ja, ik ben dan ook absoluut geen stadsmens.
Verder vond ik het leuk dat mijn man én mijn dochter mee waren.
En het was best wel druk. Drukker dan ik had verwacht. Veel bekenden en ik heb lekker kunnen bijpraten.

Op de site van de bibliotheek staat deze aankondiging:

Misschien een beetje moeilijk om te lezen, maar als je er op klikt verschijnt het groter op je scherm.
Het is een interessante expositie, veel mooie werken, maar ook mindere. Of beter gezegd: quilts die mij niet zo aanspreken.
Maar ze hangen erg mooi en alles is goed verzorgd.
Wat me opviel is dat in veel quilts tekst is opgenomen. Mijn quilt is eigenlijk alleen maar tekst en ook veel anderen hebben woorden en zinnen opgenomen.
En ik vraag me af waarom dat is. Het kan natuurlijk toeval zijn. Of het komt omdat het thema zich daartoe leent: dat beeld alleen niet genoeg is om de boodschap over te brengen.
Of is het een trend van de laatste tijd?
Voor mij in ieder geval reden om de komende tijd geen woord op stof te zetten.

Klein

Ik ben nog steeds met het quiltje voor 35/35 bezig. Inmiddels is de top klaar en ben ik begonnen met quilten.

Ik dacht dat een quiltje van 35 cm in het vierkant wel redelijk snel klaar zou zijn, maar dat gaat bij mij niet op. En hij moet deze maand af, dus enig tempo is wel gewenst.
Ik heb een hele tijd zitten piekeren hoe ik hem zou quilten. Op een gegeven moment ben ik maar begonnen, maar het was niet naar mijn zin en ik had geen idee hoe ik het kon verbeteren.
Waar ik wel achter kwam is dat het veel te grof was. Bij een grotere quilt zou het wel werken, maar als je zo klein bezig bent, lijkt het of alles pietepeuteriger moet.
Misschien vergis ik me, maar ik vind het heel anders werken dan de grote quilts die ik gewend ben te maken.
En ik vind het ook erg moeilijk om iets sprekends in zo'n klein formaat te maken.
Inmiddels heb ik gelukkig wel mijn quiltprobleem opgelost en het ziet er veel beter uit. Ik ben nu met het allerdunste zijden garen aan het quilten (100 wt) en het gaat er niet zozeer om om de quiltsteekjes te zien, maar meer om textuur te krijgen.


Helaas kan ik niks laten zien, maar in de toekomst als het kan, zal ik zeker de foto's laten zien.
Het gaat heel langzaam, maar ik ben allang blij dat het nu goed wordt.

Quilting Art

Soms moet je jezelf een cadeautje geven en dus kocht ik dit boek: Quilting Art geschreven door Spike Gillespie.

In dit boek worden 20 Amerikaanse kunstenaars die quilts maken, geïnterviewd.
Het zijn persoonlijke verhalen over: wat inspireert ze, welke technieken gebruiken ze, hoe ontwikkelen ze zich, hoe zien ze quilts in relatie tot andere kunstvormen, etc. etc.
Bij ieder interview staan prachtige foto's van de gemaakte quilts.
Wat leuk is, is dat iedere kunstenaar een aantal tips en adviezen geeft.
Echt een mooi leerzaam boek. Het boek telt 160 pagina's en is geschreven door Spike Gillespie.
Ik ben erg blij dat mijn favouriete kunstenaar Lisa Call er ook in staat, maar misschien is dat juist wel de reden dat ik dit boek gekozen heb.
Er staan ook mensen in wiens werk mij minder aanspreekt, maar het blijft interessant om over te lezen.

Technical

Gisteravond was ik nog een beetje aan het googelen en toen kwam ik het volgende tegen op de website van Forge Mill.

Toch leuk om in het favoriete lijstje van het publiek voor te komen!

Achterkant

En ja, wat doe je als je met iets bezig bent wat je niet mag laten zien?
Dan maar een foto van de achterkant.

Dit is de achterkant van het lapje waar ik mee aan het appliquéren ben.
De top is zo goed als klaar en de ruim 80 stukjes zijn gedaan. Leuk werk, maar lastig om te doen door de roestige stof.
Ik heb niet alle 20 naalden versleten, maar het scheelt niet veel.

Multi tasking??

Nadat ik afgelopen dinsdag mijn berichtje had geschreven, wist ik daarna gelijk dat ik niet wilde stoppen. Heel gek misschien, maar ik heb dat wel vaker. Ik kan heel lang over iets twijfelen, maar als ik die twijfel dan heb opgeschreven, weet ik meteen wat ik wil en is de twijfel weg.
En toen ik de reacties las op mijn berichtje, werd ik alleen maar bevestigd.
Ik ga gewoon door, maar wel iets minder vaak. Alleen als ik echt iets te melden heb.

Ik denk dat ik nu ook wel weet waarom ik 'blogmoe' was (leuk woord Sonja, die houden we erin). Normaal gesproken werk ik maar aan 1 ding tegelijkertijd. Een enkele keer aan twee dingen, maar het liefst maak ik eerst iets helemaal af voordat ik aan iets nieuws begin.
Maar de afgelopen weken was ik met 5 dingen tegelijkertijd bezig!
Niks voor mij, maar het kwam zo. Ik was aan het stofverven. Maar ja, je kan niet de hele dag verven, want op een gegeven moment zijn al je bakjes vol. Dus was ik ook bezig met 35/35. Daar ben ik nogal pietepeuterig aan het appliqueren en dat kan je ook niet te lang achter elkaar doen. Dus was ik ook alvast met ARTfor12 begonnen. Ook nogal priegelwerk, etc. etc.
Je zou er zenuwachtig van worden.

Maar gelukkig kan ik nu 1 ding afstrepen en dat is mijn website.
Daar wilde ik al een hele tijd iets aan doen. Hij was niet naar mijn zin en ik heb zelfs een tijdje met het idee gelopen zelf een nieuwe te bouwen. Ik heb ook wat pogingen gedaan, maar het kostte me teveel tijd om echt alle ins en outs voor elkaar te krijgen.
Toen heb ik het framework laten maken. Dat is heel mooi geworden vind ik zelf en de laatste weken was ik bezig om de inhoud te vullen.
Best lastig om te bepalen wat er op moet en hoe het eruit moet zien. En wat dacht je van het schrijven van een artist statement! Dat heeft me heel wat hoofdbrekens gekost om dat goed te verwoorden.
Maar uiteindelijk is het nu zo ver dat hij klaar is. Of klaar, een website is natuurlijk nooit klaar, maar goed genoeg.

Klik op het plaatje

Time flies

Ik dacht ik doe het even rustig aan met bloggen. Soms voelt het als een verplichting en ik dacht: eventjes 2 weken niet. Maar als het niet meer in je systeem zit, blijkt ineens de tijd voorbij te vliegen.
En zo kwam ik er gister achter dat ik al een maand niets meer had geschreven.
Rare gewaarwording.
Had ik het gemist? Nou nee, eigenlijk niet.
En meteen kwam de vraag bij me op: zal ik stoppen met mijn blog. Voegt het nog wel iets toe, is het de moeite waarde, vind ik het nog leuk?
Allemaal vragen waar ik niet meteen een antwoord op heb. Maar het belangrijkste vind ik toch wel dat ik er plezier in moet hebben. Dus ik wacht de komende weken maar eens af of ik ineens toch spontaan de behoefte krijg om de pen te grijpen.

Rol

Eindelijk is mijn rol stof aangekomen. Honderd metertjes.
Als je de rol zo op de foto ziet, lijkt hij eigenlijk helemaal niet zo groot. Maar in werkelijkheid is hij behoorlijk zwaar.
Inmiddels heb ik ruim 20 stukken van een halve meter geknipt en het is gewoon zwaar werk om hem af te rollen. In het weekend maar even de hulp van mijn man vragen.

Zoals ik al eerder vertelde ben ik aan het hand appliqueren met roestgeverfde stof. In het begin ging het lekker, maar na een paar stukjes werd het steeds zwaarder. Ik kreeg de naald er met geen mogelijkheid doorheen. Bleek dat hij helemaal bot was geworden!
Na zo'n 5 stukjes moet ik een nieuwe naald nemen. Heel gek om al zo snel een naald te moeten weggooien.
Gelukkig heb ik er 20 gekocht in Birmingham, dat moet net genoeg zijn om het af te krijgen.

Nieuwe huisgenoot

Dit is onze nieuwe huisgenoot en nee, hij is niet van mij.
Sinds mijn dochter de kunstacademie bezoekt, maakt mijn naaimachine overuren. En het kwam dus ook voor dat ik niet kon naaien, want ja, schoolwerk gaat voor.
Niet handig dus en bovendien had ze nog een cadeau tegoed voor het behalen van haar examen voor het VWO.

Het is een PFAFF, quilt expression 4.0. Een prachtige machine met boventransport, leuke handigheidjes en hij is geschikt voor het stikken van dikke lagen stof.
En wat heel handig is, rechts van de naald heeft hij extra ruimte.
Ja een mooi ding. Als ik niet zo tevreden was met mijn Bernina, zou ik bijna jaloers worden.
En wie had ooit kunnen denken dat ik nog eens een naaimachine zou kopen voor mijn dochter!
Ik heb ervan genoten.

Voortgang

De rol stof is nog steeds niet aangekomen, dus van mijn plan om te verven is nog niets terecht gekomen. Maar ben het nog steeds vast van plan.
Corryna vroeg hoe mijn kleurboek eruit ziet.
Nou bij deze een foto.
Voor iedere kleur maak ik een A4-tje. Daarop schrijf ik welke verf ik heb gebruikt en het aantal gram. En daaronder plak ik per gradatie een stukje van de geverfde stof.

Ik zie dat ik een hele slechte foto heb gemaakt. Aan de rechterkant zijn de hoeveelheden weggevallen, namelijk 15 ml en 5 ml. Dus bij iedere gradatie neem ik ongeveer 1/3 van de vorige hoeveelheid.

Daarnaast hou ik ook nog een excel-sheet bij van alle kleuren en dan gesorteerd op kleurnummer. Als ik een nieuwe kleur wil verven, is het namelijk makkelijker om in de excel-sheet te zoeken wat ik al gedaan heb met bepaalde kleuren. Anders blijf je de map doorbladeren en grote kans dat je dan toch over het hoofd ziet wat je juist zoekt.

Gelukkig heb ik nog wel wat te doen. Ik was begonnen met het quiltje voor 35/35. Dat viel wat anders uit dan ik had gehoopt en dus ben ik opnieuw begonnen. Veel beter!
En ik ben ook al vast begonnen met de nieuwe opdracht voor ARTfor12 (Bont).

Ruimte

Een paar dagen geleden ben ik eens flink door mijn stoffenvoorraad gegaan. Ik moet die nieuw te verven stoffen toch ergens kwijt kunnen.
Dus ben ik rigoreus te werk gegaan. Alle commerciele stofjes de deur uit!
Ze liggen er al jaren zonder dat ik er iets mee doe. Of zal gaan doen. En gelukkig ken ik iemand die ik er erg blij mee maak.
Het resultaat: 3 lege manden!


Gistermiddag ben ik naar Alkmaar geweest. Eerst even winkelen, toen naar de Grote Kerk en daarna naar de opening van de tentoonstelling 'Uit de Naad'.
'Uit de Naad' is een gevarieerde tentoonstelling en er is een mooie catalogus uitgebracht.
De opening was leuk en gezellig, heb weer kunnen bijpraten met oude bekenden, nieuwe mensen ontmoet, bekende gezichten aan namen kunnen koppelen en andersom, bekende namen aan de bijbehorende gezichten.
Erg leuk allemaal en de hele dag geen enkele foto gemaakt!

400

Toen ik - nu alweer een maand geleden - thuiskwam van Festival of Quilts, was ik best wel moe. Na al die drukte en niet te vergeten de drukke maanden daarvoor om Freedom op tijd af te hebben, zakte ik even in een dipje.
Maar dat was maar een heel klein dipje, want direct daarna had ik ontzettend veel zin om een quilt te maken, zonder einddatum, zonder thema, zonder druk en zonder schetsboek. Gewoon helemaal van mezelf.
En in korte tijd had ik 3 ontwerpen op papier en een 4e in de maak. Alsof het vanzelf ging.
De volgende stap was het uitzoeken van de stoffen. En je wilt het waarschijnlijk niet geloven, maar het is echt zo. Ik heb 2 weken tussen al mijn stapels stof gezeten. Heb de één na de andere combinatie uitgeprobeerd en sommige combinaties meerdere keren en ik kwam er niet uit.
Soms dacht ik iets te hebben, maar als ik dan de volgende dag mijn kamer binnenkwam, dan was het het toch weer net niet.
En ik bleef maar proberen en proberen en eindelijk na 2 weken viel het kwartje: ik had niet genoeg kleuren stof. Ik kan je niet zeggen welke kleur ik niet heb, want ik heb iedere kleur. Alleen niet genoeg tinten. Niet genoeg om een combinatie te maken die echt goed is.
En na nog wat doordenken kwam ik tot de conclusie dat ik mijn oorspronkelijke plan weer op moet pakken.
En wat is dat plan dan? Dat plan heb ik denk 4 jaar geleden gelezen in een stuk over Nancy Crow. Zij zegt dat je 400 kleuren stoffen in huis moet hebben om genoeg keuze te hebben.
Nu hou ik zelf erg van gradaties, dus ik had toen maar bedacht om dan per kleur 4 gradaties te verven.
Daar ben ik toen mee begonnen en de eerste tijd zat het tempo er wel in. Maar op een gegeven moment raakte het plan op de achtergrond. Met de stoffen die ik toen had, kon ik uit de voeten dus de urgentie was iets minder.

Maar nu ga ik weer beginnen. Desnoods maak ik een jaar geen quilt, die kleuren moeten er komen.
En dit is de eerste lichting (nr 53 t/m 56):

Toen ik de geverfde kleuren in mijn kleurenboek ging plakken, schrok ik heel erg. Ik zag namelijk wanneer ik voor het laatst op deze manier geverfd had, en dat was - echt waar - maart 2007!!! Als je het me had gevraagd, had ik gezegd dat het vorig jaar september was. Maar het is al veel langer geleden. Hoe kan het dat de tijd zo snel gaat!
De eerste lichting is voorlopig ook even de laatste, want mijn stof is op.
Maar dan ga ik echt - echt? - ja echt, weer door totdat ik de 400 kleuren heb.

Gallery van Ruth

Als je alle werken wilt zien van de tentoonstelling Freedom, kijk dan op de weblog van Ruth Keys.
Haar man heeft prachtige foto's gemaakt.

Article 19.2

Zoals ik eerder al had geschreven, was de start voor Freedom uiterst moeizaam. De eerste twee weken was ik helemaal gestrest en kon er zelfs moeilijk van slapen.
De deadline plus de gedachte dat de quilt daar sowieso zou hangen, blokkeerden mij volledig.
Nadat ik al mijn zorgen op papier had gezet en naar Catherine had gemaild, viel alles ineens van me af en had ik de rust om me te verdiepen in het onderwerp.
Ik had geen enkel idee in het begin en daarom ben ik begonnen met het zoeken naar quotes over vrijheid. Nou die vind je er genoeg.
Van over de hele wereld, van belangrijke personen uit de geschiedenis, maar ook van onbekenden. Zoals deze quote van Karen Pletcher: 'Freedom isn't free, it cost a soldier a day'. Nergens iets kunnen vinden over Karen Pletcher, maar ik vind de quote indrukwekkend.
Ik heb alle quotes in het schetsboek gezet met een foto van de persoon. Ik heb zoveel mogelijk geprobeerd om de quotes in de originele taal erbij te zetten. Dat was soms een hele zoektocht, maar in de meeste gevallen is het wel gelukt. Wat dacht je van Grieks en Hebreeuws?
Uiteindelijk was ik erg geraakt door een quote van Aung San Suu Kyi:
'Please use your freedom to promote ours'.

Bij mijn zoektocht kwam ik ook terecht op de website van Freedomhouse, waar ik dit plaatje tegenkwam. Het geeft aan welke landen vrij zijn en welke niet.

89 countries are free (46%)
62 countries are partly free (32 %)
42 countries are not free (22%)

Deze hele zoektocht leidde uiteindelijk tot het idee om iets te doen met Freedom of Expression, vastgelegd in article 19.2 van the International Covenant on Civil and Political Rights:

Deze zoektocht heeft zo'n 4 tot 5 weken geduurd en al die tijd had ik geen idee waar het tot zou leiden. Maar toen ik mijn thema had, wist ik gelijk hoe ik het zou uitvoeren. Heel gek, net alsof op de achtergrond al die tijd al onbewust een ander proces gaande was.
Mijn idee was om de regels tekst op stof te sjabloneren. Hiervoor wilde ik witte regels maken in zwarte stof.
Ik heb heel veel proefjes gedaan met verschillende zwarte stoffen en verschillende soorten bleekmiddel, discharge paste en thiox. Het heeft een tijdje geduurd, maar toen kreeg ik voor elkaar wat ik in gedachten had.
Het wit moest niet egaal wit zijn, maar er moesten ook zwartere vlekken tussen zitten die letters zouden verbergen. Tussen de regels wilde ik prikkeldraad hebben en aan de boven- en onderkant touwen: symbolen van onvrijheid.

Hier zie je de lap op de grond liggen. Hij is 1.55 breed en ik heb de template van de eerste regel er al op gestreken.

Het maken van de letters was erg leuk werk, maar wel eng. Ik was als de dood dat ik vlekken zou maken op de stof. Dat is het enge als je met één grote lap werkt: je kan niet even een stukje vervangen als je een fout zou maken.

Maar het ging heel goed. Ik heb alles heel voorzichtig gedaan en alleen gewerkt op momenten dat ik echt geconcentreerd was, zonder me te haasten.

En toen ben ik gaan quilten. Heel simpel: de omtrek van de letters, seed stitching op de witte plekken

en prikkeldraad tussen de regels en vervolgens de omtrek van de touwen.

Het maken van de quilt was eigenlijk een fluitje van een cent vergeleken met het begin: het vinden van een idee en het hele denkproces daarbij. Daar moet je ruim de tijd voor nemen, maar op een gegeven moment vallen alle stukjes op de juiste plek.
Ik heb er in ieder geval heel veel van geleerd en ik ben ook erg blij met het resultaat.

De quilt hangt erg mooi in Redditch. Meteen bij het openen van de deur zie je mijn quilt hangen.

Freedom Exhibition 2009

De tentoonstelling Freedom is heel gevarieerd en je raakt niet snel uitgekeken.
En dat komt door een aantal redenen. Ten eerste door de achtergrond van de makers. Die is heel verschillend: vilten, borduren, breien, quilten, mode en kleding, textielontwerp etc.
Verder is er ook verschil in niveau: BA, MA, Level 2 C&G, Level 3 C&G, fulltime kunstacademie.

Je kan je voorstellen dat dit echt heel verschillende werken oplevert en dat dat toch anders is dan het bekijken van een quilttentoonstelling.

Van de tentoonstelling is een mooie catalogus uitgebracht waar alle 20 werken instaan, met daarbij veel informatie over de gebruikte materialen en technieken en over de inspiratie van de makers.

En daar komt nog bij dat bij ieder werk een schetsboek is gemaakt, waarin het hele proces van eerste idee tot eindresultaat door de maker wordt beschreven en uitgelegd.
Als je echt alles tot je wilt nemen, kan je wel een uur per werk uittrekken. Jammer genoeg was daar zaterdag niet genoeg tijd voor.
Ik moet wel zeggen dat het daardoor een hele andere tentoonstelling is dan wat ik gewend bent.
Doordat je de hele achtergrond en gedachtengang van de kunstenaar tot je kan nemen, krijgt het kunstwerk veel meer betekenis. En zie je er ook veel meer in.

Degene die gewonnen heeft is Donna Rumble-Smith met 'Casting the Line'.
Het is een heel doorzichtig werk gemaakt van nylon monofilament, lurex, zijde en synthetische raffia en dat allemaal met de machine geborduurd.

De afmetingen zijn 300 cm x 200 cm en het past wel heel erg mooi in het museum.

Haar inspiratie heeft ze gehaald uit materialen en gereedschappen gebruikt door vissers. Ze heeft het stikwerk dan ook gedaan met nylon draad en vishaken en gewichten gebruikt als kralen. De woorden die erop staan, hebben te maken met gezegdes en observaties van vissers en van borduurders.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de link met vrijheid niet zo direct zie, maar het is wel een bijzonder werk.

Dit werk heet 'Family Response Environment Exploration Domestic Override Machine'(F.R.E.E.D.O.M) en is gemaakt door Carla Angus.
Het zijn een paar vleugels gemaakt van rubberen huishoudhandschoenen, opgevuld en bedrukt met afbeeldingen. Tussen de vleugels in hangt een soort draagzakje, waarin een kind kan zitten terwijl wij door de lucht vliegen om de wereld te ontdekken.

Het is een heel apart werkstuk en zelf heb ik een enorme hekel aan rubberen handschoenen, maar dit kan ik wel waarderen. Haar schetsboek zit ook vol met opgevulde handschoenen en dat is het voordeel van schetsboeken: je kan het gewoon even aanraken en voelen (eng dus).

Dit werk is van Ruth Keys en is getiteld: 'Mental Jail Break'.
Het poppetje is echt schattig en heel mooi gemaakt. Achter de pop zie je een stoffen kubus staan waarvan de zijdes 25 cm zijn. En de pop past erin, heb je enig idee hoe groot deze is.
Het idee achter dit werk is dat we erg in onze vrijheid worden beperkt door echte, maar ook imaginaire grenzen: niet genoeg tijd, te veel familie verantwoordelijkheden, angst om je comfort zone te verlaten etc.

De doos is een teken van de muur die we om ons zelf heen bouwen, maar de stabiliteit van die muur is een illusie. Als je deze doos namelijk open doet, dan valt hij helemaal in elkaar.
Er zit veel symboliek in dit werk.

Wat ik zelf erg mooi vind, is dit werk, getiteld 'Freedom From Freedom To' gemaakt door Mary Shrewsbury. Zij heeft de prijs voor technical excellence gewonnen.
Het is voornamelijk zwart/wit met een klein beetje geel.

Ik vind het lastig om haar gedachtengang voor dit werk uit te leggen, maar deze quote van Jean Jacques Rousseau geeft het wel zo'n beetje weer:
'Man is born free, but everywhere he is in chains'.

Ik ga verder niet elk werk laten zien, alleen deze nog.
Het is gemaakt door Rosina Godwin en heet 'Viscera'.

Het is een heel creepy werk en behoorlijk afstotelijk. Haar werk is gebaseerd op de consequenties van totale vrijheid en anarchie, als er geen regels zouden zijn om te verhinderen dat mensen hun donkerste wensen uitvoeren.

Ik kon niet lang naar dit werk kijken. Ik heb het een paar keer geprobeerd, maar iedere keer dacht ik na een paar seconden: laat maar.

Maar het fascineert me wel: hoe kan je iets maken wat lelijk is? Dat het iets wordt, wat mensen eigenlijk niet leuk vinden en waar ze niet van genieten.
En waar ligt de grens: een werk dat gewoon lelijk is en niet goed of een werk dat wel goed is maar iets lelijks verbeeldt.

Volgende keer vertel ik iets over mijn eigen werk.

Na endlich

Het is een tijdje stil geweest op mijn blog, maar hier ben ik weer.
Afgelopen weekend ben ik naar Engeland geweest voor de private view van de tentoonstelling 'Freedom'.
Zoals ik al schreef heb ik lang getwijfeld, maar uiteindelijk heeft de nieuwsgierigheid het gewonnen. Ik wilde de tentoonstelling gewoon zien.
De tentoonstelling is in Redditch, een plaats ten zuiden van Birmingham, in het Forge Mill Needle Museum en loopt van 12 september tot 25 oktober 2009.
Redditch is geen bijzondere plaats, waar je zeker geen week wilt vertoeven, maar heeft gelukkig wel een treinstation. Je kan er in ieder geval gemakkelijk komen.
Het Needle Museum ligt heel mooi, midden in het groen buiten de stad.
Het is niet een groot museum en bestaat uit twee gebouwen. Het ene gebouw wordt gebruikt voor activiteiten en er is een klein winkeltje en het andere gebouw is het echte museum waar je kan zien hoe vroeger allerlei soorten naalden werden gemaakt.

De koningin is er ook geweest.

Het museum is het mooiste gebouw, zowel binnen als erom heen.

Het was zaterdag prachtig weer in Redditch en de opening was dan ook gewoon buiten. De opening werd verricht door de burgemeester van Redditch (de man in het grijze pak).
De dame met de roze broek is Alice Kettle die de werken heeft gejureerd. Zij hield ook een praatje en vertelde over de verscheidenheid van de werken, de hoge kwaliteit, hoe moeilijk het was om een keuze te maken en dat we allemaal sowieso winnaars zijn. Ze is echt een heel aardige vrouw.
En daarna reikte een meneer van het Charles Henry Foyle Trust de prijzen uit.

Het was heel leuk om de mensen weer te spreken waarmee ik in mei een workshop van Alice heb gevolgd. Interessant om te horen hoe ook zij hebben geworsteld (nee, ik was zeker niet de enige!) en hoe tevreden ze waren met het resultaat.

De volgende keer vertel ik meer over de tentoonstelling zelf.

Ergens

In Birmingham sprak ik met een mevrouw die zeker wist dat ze mijn quilt Chondrus crispus eerder had gezien. Ze dacht ergens in een quilttijdschrift, maar ze had geen idee welk tijdschrift.
Ze beloofde dat ze het aan me door zou geven, zodra ze erachter was.
En afgelopen maandag lag dit tijdschrift bij me in de bus!

En daar staat dus een korte reportage in van de Open Europese Quiltkampioenschappen. Alle eerste prijswinnaars en de winnaars van de speciale categorieën, zoals Judges Choice, staan afgebeeld.
Erg leuk om te hebben.

Rolls Royce

Na alle drukte rond Birmingham, ben ik nu gelukkig weer lekker aan het quilten. Ik had bedacht om eerst mijn quilt voor 35/35 maar eens te gaan maken.
35/35 is een tentoonstelling in Zwitserland ergens in juni/juli 2010. Dat is nog heel ver weg, maar ik moet de quilt al begin januari insturen. En ik heb graag ruim te tijd.
Voor de zekerheid heb ik eerst maar eens nagekeken of het werkelijk wel 35 cm bij 35 cm was en niet toch toevallig 35 bij 35 inch. Maar nee, toch 35 cm.
Ik kan niet vertellen wat ik ga maken, maar wel dat het een gepriegel op de vierkante cm wordt. Ik ga in totaal 86 stukjes stof op een lapje van 27 vierkante cm zetten.
Dat kan natuurlijk heel makkelijk door ze met vliesofix op de stof te plakken en dan was ik nu al klaar geweest.
Maar ik dacht: waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan. Daarom ga ik het met reverse appliqué doen.

In Birmingham heb ik speciaal appliqué garen gekocht. Het is 100 wt en dat is echt heel erg dun. Als het goed is zie je de draad niet bij het appliqueren.
Bij de winkel waar ik het gekocht heb, hadden ze twee soorten: cotton 70 wt en silk 100 wt. Toen ik de winkelier vroeg wat het beste was, zei hij: als je die silk 100 wt hebt gebruikt, wil je nooit iets anders meer. Het is de Rolls Royce onder de appliqué garens.

Nou, doe dan die Rolls Royce maar!

Wel of niet?

Een paar maanden geleden had ik bedacht dit jaar niet naar Birmingham te gaan, maar wel naar de opening van de tentoonstelling 'Freedom' in Redditch.
Maar ja, ineens gebeurde er van alles en ging ik dus wel naar Birmingham.
Dus toen had ik bedacht, vanwege de kosten, dan maar niet naar Redditch te gaan.
Vorige week kreeg ik de folder en de uitnodiging voor Redditch.

En sindsdien twijfel ik toch weer. Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd naar de tentoonstelling, maar aan de andere kant vraag ik me af of het die reis wel waard is.

Wat zal ik nou doen?

Birmingham vervolg

Toen ik de eerste dag bij de gallery kwam, bleek dat bij iedereen een juryrapport hing. Het werk was die vorige middag gejureerd door Margaret Walker, Linda Kemshall, Sheila Mortlock en Janice Gunner.
Ik was echt heel erg blij met het jurycommentaar. Vooral de opmerking over het kleurgebruik, wat ik altijd het moeilijkste vind en waar ik dagen over kan dubben voor ik een keuze maak.

Is het te lezen? Door op de foto te klikken, krijg je een grotere afbeelding.
De winnaar was Liesbeth Williams. Volgens mij heeft ze geen website, ik kan in ieder geval niets vinden.
Linda vertelde me later dat het een close finish was tussen Liesbeth en mij. Dat vond ik wel leuk om te horen. In ieder geval ben ik door de jury gewaardeerd als 'Highly Commended'.

En toen begon de stroom mensen binnen te komen. Ik had vantevoren geen idee wat ik kon verwachten. Misschien zou het wel heel saai zijn. Maar het tegendeel bleek waar te zijn.
Er was veel belangstelling en heel veel mensen spraken me aan. Bekenden, mensen die ik niet kende, maar zij mij wel (door mijn blog), mensen die ik wel van naam kende, maar nog nooit had gezien, en natuurlijk heel veel onbekenden.
Het stroomde de hele dag door, soms was het ineens even heel rustig, maar het volgende moment was het dan weer heel druk.
En wat heb ik een complimenten gekregen! Best een vreemde situatie. Ik ben gewend andere kunstenaars te bewonderen, maar nu was het andersom.
Ook het contact met de andere geselecteerden was erg leuk.

Ik was heel blij dat ik Chondrus crispus kon laten zien. In Veldhoven hing hij zo ver weg met zulk beroerd licht. Hier hing hij gewoon perfect.
De meeste mensen stonden er met hun neus bovenop om de details te kunnen zien.
Zoals deze twee dames.

En denk maar niet dat er mensen zijn die je quilt aanraken. Die hele 4 dagen heb ik echt niemand gezien die dat deed. Dus zo'n touw voor de quilts spannen, zoals in Veldhoven, lijkt me toch echt overdreven.

Die 4 dagen zijn eigenlijk heel snel voorbij gegaan. Maar wat waren ze vermoeiend! Ik was echt bekaf aan het einde van een dag. Heel vreemd, omdat je het gevoel hebt dat je niet zo veel doet. Een beetje op een stoel zitten en wat met mensen praten. Maar het moet toch veel energie kosten om je steeds weer op andere mensen te richten en dan vaak in het engels.

Zo nu en dan ging ik even een kwartiertje er tussen uit. En zo heb ik toch alle winkeltjes kunnen bezoeken en alle galleries. Ik heb niet alle wedstrijdquilts gezien, maar wel heel veel.

Op zondag was het een stuk rustiger. Vooral 's middags na drieën liep het behoorlijk leeg en was het een beetje de tijd uitzitten.

Om 5 uur heb ik alles van de muur gehaald, ingepakt, afscheid genomen van de rest en toen snel naar het hotel om mijn bagage op te halen.

Nou ja, achteraf had ik het wel wat rustiger aan kunnen doen. Net voordat het vliegtuig in Birmingham landde, had het een aanvaring gehad met een vogel. En ze moesten toen eerst controleren of er ook schade was. Dat was gelukkig niet zo, maar het leverde wel een vertraging op van 2 uur. Geeft niet, veiligheid voor alles.

Daar ben ik weer!

Ik heb veel beleefd in Birmingham, maar laat ik beginnen bij de eerste dag.
Dat was vorige week woensdag. Toen ben ik naar Birmingham gevlogen. Ik had speciaal een iets grotere koffer gekocht, omdat ik bang was dat anders niet alles er in zou passen.
Nou dat was zeker zo, want het paste ook niet in dit grotere exemplaar. Toen heb ik de quilts maar apart verpakt in een tas en deze als handbagage meegenomen.
Eigenlijk vond ik dat ook wel een veilig idee. Mocht de koffer niet aankomen, dan had ik in ieder geval wel de quilts bij me om op te hangen.

In Birmingham aangekomen, heb ik mijn hotel gezocht. In het hotel konden ze eerst mijn naam niet vinden. Maar na veel gezoek op diverse namen en adressen, bleek het toch te kloppen. Ze hadden mijn naam zo vreemd gespeld, dat alleen de eerste letter nog klopte. Ja dan is het moeilijk vinden.
Maar gelukkig kwam het dus toch nog goed.

Op de hotelkamer heb ik eerst alle quilts gestreken. Die zaten vol met vouwen en plooien van de reis en als je me een beetje kent, weet je dat ik daar van gruw. De strijkplank was wat wiebelig, maar het strijkijzer was prima.
Na een uurtje strijken en toen voorzichtig oprollen, ben ik met het alle quilts en boeken naar de NEC gewandeld. Normaal is die afstand geen probleem (ongeveer 15 min lopen), maar nu viel het niet mee. Ik had best wat mee te sjouwen, geen enkele roltrap of loopband werkte, de airco was niet aan en het was 30 graden buiten.
Ik kwam dan ook behoorlijk verhit aan.

In de NEC was het een drukte van belang. Heel veel dingen waren nog niet opgehangen en men was druk aan het redderen, sjouwen, timmeren en boren.
Bij de ingang kreeg ik een map met een badge, catalogus en nog wat dingetjes. Toen ik vroeg of iemand mij kon helpen met ophangen, keken ze me vreemd aan. Het was toch echt de bedoeling dat ik dat zelf ging doen.
Maar ja, omdat ik moeilijk een paar latten van anderhalve meter mee kon nemen in het vliegtuig, had ik daarover van tevoren gemaild. En toen was me verteld dat er natuurlijk iemand was die mij kon helpen.
Na wat heen en weer gebel, werd mij beloofd dat er binnen een half uur iemand langs zou komen.

Toen ben ik naar de stand gelopen en daar schrok ik echt. Mijn medehangers waren er al en die hadden toch een spullen meegenomen! Hele kratten vol werk, storyboards, tafeltjes, kleedje, boekenkast, boekenplanken, etc. etc. Daar stond ik met mijn schamele boeltje. Nou ja, dacht ik maar: Less is more.
Na een tijdje kwam gelukkig Peter. En in 10 minuutjes hingen mijn 3 quilts netjes aan de muur (nog bedankt, Peter!).

En zo zag dat er uit. Aan de linkerkant 'Flow #1' en daarboven een klein quiltje van ARTfor12 'Rice Paper Butterfly".



Aan de lange kant 'Flow #3', met daarboven prominent mijn naam.

En aan de wand, tegenover 'Flow #1', 'Chondrus crispus'. Ik wist van tevoren niet zeker of hij zou passen, maar gelukkig was er plaats genoeg aan die kant.

Ik had via mail ook nog een sokkel gevraagd en toegezegd gekregen, maar daar was geen spoor van te bekennen. Het Hoofd Sokkel wist nergens van, maar hij had nog wel wat verhoginkjes staan. Toen heb ik er snel 2 meegenomen en daar mijn boeken en kleine werkjes op gelegd.

Nog even wat kaartjes aan de muur plakken en klaar was Kees.

Ik was erg tevreden. Goede muren, goed licht, genoeg ruimte en geen kreukeltje te bekennen.

Maar nu stop ik met mijn verhaal. Gisteravond, of beter gezegd vanochtend vroeg, kwam ik pas thuis, want het vliegtuig had bijna 2 uur vertraging.

En om half zeven ging de wekker alweer................................!!!

Wordt vervolgd.

Lino cutting

Een tijdje geleden heb ik me opgegeven voor een online lino cut course bij Dijanne Cevaal.
Ik heb zelf wel wat lino cuts gemaakt en op zich lukte dat ook wel.

Maar het waren altijd maar kleintjes en het leek me een goed idee om er wat meer over te weten.
Begin deze week kreeg ik de eerste les binnen en die heb ik snel door gekeken. En het is precies waar ik behoefte aan had. Gewoon bij het begin beginnen: wat heb je nodig, hoe begin je, simpele oefeningen etc.

Ik weet niet of het me lukt om die oefeningen nu al te doen. In ieder geval eerst maar eens naar Birmingham en dan zie ik wel verder.

Birmingham

Net voordat ik op vakantie ging, kreeg ik een brief uit Birmingham. Het blijkt dat er toch wat meer ruimte is voor mij, dan dat ik vantevoren had begrepen. Ik krijg namelijk 4 meter muur.
Op zich best veel, maar het lastige is dat die 4 meter niet aan elkaar zit. Het is een stuk van 2 meter en 2 stukken van 1 meter.
Toen werd het nog een heel gepieker welke quilts ik mee kan nemen. De meeste quilts die ik heb gemaakt, zijn breder dan 1 meter. Bij het uitzoeken ontdekte ik dat mijn quilts meestal breder zijn dan dat ze hoog zijn.
Maar goed, uiteindelijk heb ik dan toch een keuze gemaakt.

Toen bleek dat aan 2 van die quilts nog een oude ophanglus zat. In het begin naaide ik er gewoon een reep stof achter als ophanglus. Maar de laatste tijd doe ik dat anders met ruimte voor de lat. Dus toen heb ik bij die quilts toch maar een nieuwe ophanglus erachter gezet. Leuk werkje, maar niet heus.
Het kost sowieso meer tijd dan ik vantevoren had ingeschat. Ik dacht: ik neem gewoon een paar quilts mee en reis naar Birmingham. Maar in de brief word je aangemoedigd ook schetsboeken mee te nemen, portfolio etc.
Daarom heb ik nog 3 fotoboeken laten maken. Eentje met al mijn quilts en twee met werk gemaakt tijdens mijn opleidingen. Dat heeft me verschrikkelijk veel tijd gekost. Voornaamste reden was dat mijn computer niet vooruit te branden was, maar ook omdat ik tijdens het maken steeds weer nieuwe dingen ontdekte. Bijvoorbeeld met achtergronden, afmetingen etc.
Maar na mijn vakantie lagen ze bij de post en ik ben er heel tevreden over.

Daarna heb ik ook nog een schetsboek gemaakt. Gelukkig had ik wel alle materiaal al, maar dat lag her en der (waar ook al weer?) verspreidt in mijn kamer. Toen ik eenmaal alles bij elkaar had, was het een kwestie van op de goede volgorde inplakken.

Het enige dat ik nu nog moet doen, is naamkaartjes maken van de quilts. En een lijstje maken van alle spullen die ik mee moet nemen.

Weer terug

Na drie weken zeilen heb ik weer vaste grond onder de voeten. Aan de ene kant jammer, maar het is ook fijn om weer thuis te zijn.
De vakantie was erg leuk en we hebben heel veel kunnen zeilen.
Volgens mij konden we maar één dag niet zeilen door de te harde wind. Verder ging het heel lekker en we hebben in de volgende plaatsen geslapen:

• Haarlem
• Amsterdam
• Hoorn
• Enkhuizen
• Hindeloopen
• Terschelling
• Harlingen
• Makkum
• Medemblik
• Enkhuizen
• Amsterdam
• Haarlem

We liggen het liefst in de plaats zelf aan de kade en niet in een jachthaven. Alleen in Amsterdam (Sixhaven) en op Terschelling hebben we in een jachthaven gelegen. Op Terschelling was het overigens erg druk. In de jachthaven lagen de boten 6, 7 rijen dik en dat is een beetje teveel van het goede. Ameland en Vlieland waren helemaal vol, dus daar konden we niet eens naar toe. Als we weer richting Wadden gaan, dan toch maar liever in het voor- of naseizoen.

In Harlingen heb ik behoorlijk wat foto's kunnen maken van roosters en putdeksels. In veel plaatsen zie je steeds dezelfde roosters, maar in Harlingen kwam ik nog wel wat unieke exemplaren tegen.

Schone schijn vervolg

Eigenlijk vond ik dat het helemaal niet gequilt hoefde te worden. Maar ja, hoe hou je dan de 3 lagen bij elkaar?
Ik heb wat proeflapjes gemaakt om het met de naaimachine door te quilten. Maar dat werd helemaal niet mooi.
Dus toen heb ik het met de hand gedaan. En niet in de rozen zelf, maar alleen er omheen.

Hier zie je een detail. Het was nog niet zo makkelijk om te doen, omdat de stof door het acryl medium vrij dik en stug is geworden. Dus iedere keer maar een klein stukje.

Schone schijn

Het nieuwe thema van ARTfor12 is 'Rozengeur en maneschijn'.
Mijn eerste gedachte was: 'o jé, ik heb niks met dit thema'. Wat moet je als nuchtere friezin met een romantisch thema.
Maar die gedachte duurde gelukkig niet lang. In het woordenboek Nederlands-Engels staat bij Rozengeur en maneschijn: 'It's not all roses there'.
In het boek 'Nederlandsche spreekwoorden, spreekwijzen, uitdrukkingen en gezegden' van F.A. Stoett staat: 'Rozengeur en maneschijn wordt gebezigd om een toestand van gelukzaligheid aan te duiden; veelal in ontkennenden zin'.
Rozengeur en maneschijn wordt dus zowel positief als negatief gebruikt.
Aan de buitenkant lijkt het bij veel mensen rozengeur en maneschijn, maar achter de voordeur is dat toch vaak heel anders. En zo kwam ik bij het idee om iets te doen met schone schijn. Of zoals de engelsen dat zo mooi zeggen: Keeping up appearances.

En hiervoor waren dus ook de proefjes met deconstructed rubbings bedoeld. Uitgaande van die ene perfecte roos, krijg je verschillende afbeeldingen met een steeds vager wordende roos: het verschil tussen wat je voor ogen hebt (het ideaalplaatje) en de realiteit van alledag.


Van de ongeveer honderd proefjes die ik heb gemaakt, heb ik de 9 mooiste gekozen. Mijn plan was om gewoon 9 plaatjes van 4 bij 4 inch te nemen om zo tot de maat 12x12 inch te komen. Maar toen de afbeeldingen waren gedroogd, bleek dat ze echt behoorlijk gekrompen waren. Ongeveer een halve inch aan beide zijden.
De hoogte was nog wel 4 inch, maar in de breedte haalde ik dat niet. Dus toen heb ik er kleine stukjes tussen gedaan.
Het verrassende is dat het ontwerp daardoor beter is geworden, terwijl het eigenlijk een noodgreep was.
Nu nog verzinnen hoe ik het ga quilten.

Roestig

Nog een keer roestdekselverven. Ik wilde proberen om deze keer een donkerder lap te verven. Daarom heb ik een kleinere lap genomen, ongeveer 50 bij 80 cm, en deze zoveel mogelijk op de bodem gelegd.
De stof die het deksel raakt, wordt namelijk het donkerst.

Vervolgens heb ik evenveel rustdust en theebladeren gebruikt als de vorige keer. En het zag er zo smerig uit!
Het werd gelijk al heel erg donker en ik dacht dat het misschien wel te donker zou worden.

Maar na een dagje laten staan, spoelen, wassen en strijken was het 'gewoon' precies wat ik wilde hebben.

In het echt is het donkerder dan op de foto.

Paducah

Wat is internet toch heerlijk! Kwam toch nog foto's tegen van de tentoonstelling in Paducah.

Let op het ophangsysteem. Heb ik nog nooit gezien.

Even rust in de tent

Gisteren heb ik alles op de post gedaan voor de tentoonstelling 'Freedom'.
De laatste weken ben ik bezig geweest met het schetsboek en dat was toch wel leuk om te doen.
Het kost veel tijd, maar als het af is, is het leuk om door te bladeren. Ik heb ook alle proeflapjes erin gedaan met een beschrijving. Eigenlijk zou ik dat altijd moeten doen, want het is voor later zo handig als je ergens beschreven hebt hoe je iets hebt gedaan.
Maar ja, het kost tijd en dus blijft het erbij. Of ik schrijf het ergens op en kan later niet meer terugvinden waar.

Het is een hele opluchting dat alles nu verstuurd is. Ik moest ook nog een formulier invullen met moeilijke vragen zoals 'How do you think your art career is developing?". Nog best lastig om dat in een paar zinnen te beschrijven. En dan ook nog in het engels.
Ook moest ik nog een statement schrijven over hoe de award van 2000 pond zou bijdragen aan mijn art career. Ook moeilijk, want ja, 2000 pond is een leuk bedrag, maar voor mij niet een bedrag wat ik niet op tafel zou kunnen krijgen als ik zou willen. Maar het is wel goed om over dit soort dingen na te denken. Wat wil ik en wat heb ik nodig (wat moet ik doen) om het te bereiken.

Gister kreeg ik leuk bericht van de tentoonstelling 'Uit de Naad'. Mijn quilt is geselecteerd voor Alkmaar en voor Utrecht. Daar ben ik blij mee want ik wil daar graag hangen.
Van de 80 inzendingen zijn er 30 geselecteerd.
Mijn quilt is ook door de eerste selectie om eventueel in Birmingham te hangen, maar daar heb ik me voor teruggetrokken.
Aan de ene kant zonde, maar ja, ik wil die quilt tijdens 'Festival of Quilts' graag in mijn eigen gallery laten zien. Wat een luxe probleem is dat toch eigenlijk.

Deconstructed rubbings vervolg

En hier zie je het resultaat van mijn rubbings. Ik heb er echt heel veel afgekeurd en dit zijn verreweg de mooisten.
Vooral als er nog veel kleur op de screenprint zit, is het moeilijk om een mooie afbeelding te krijgen. Bij mij werd het vaak een donkere kleur met niet veel tekening er in.

Zoals deze. Hoewel deze nog erg meevalt, omdat je de roos nog duidelijk ziet zitten. Ik heb er ook genoeg gemaakt waar het eigenlijk één rood vlak is met wat vage vlekken.

Hoe vaker je er overheen gaat, hoe mooier ze worden. Vind ik.

Deconstructed rubbings

Moeilijke titel, maar zo heet een artikel van Linda Colsh in de laatste Quilting Arts.
En het leek me leuk om een keer uit te proberen. Het is volgens mij hetzelfde principe als breakdown printing (weet ik niet zeker, want heb dat nog nooit gedaan), maar dan met andere materialen.

Hier zie je een roos die ik met lijm heb overgetrokken op een stuk hard plastic.

Nadat de lijm droog is, leg je deze onder een silkscreen, en ga je er met Neocolor II krijtjes over heen.
Voor de goede opletters: de lijmroos op de bovenste foto is inderdaad niet dezelfde als deze rubbing. Het bleek dat de eerste roos die ik had iets te gedetailleerd was. Het plaatje is namelijk maar 10 bij 10 cm en als de lijntjes zo dicht op elkaar zitten, dan worden de prints niet echt goed.

Een paar jaar geleden heb ik met flinke korting een grote doos Neocolor II gekocht. Ze zitten in een houten doos en die korting kreeg ik omdat er een behoorlijke kras op de doos zat. Die kras vond ik niet zo erg, dus ik was erg blij met de korting.

De volgende stap is dat je met acryl medium prints maakt. Het voordeel ten opzichte van breakdown printing is, dat het niet hoeft te drogen en dat je verder ook geen hulpmiddelen nodig hebt zoals soda ash, urea, verdikker en noem maar op.

Van deze stap heb ik geen foto's, omdat je best wel snel moet werken omdat anders het acryl medium gaat opdrogen en je screen verstopt raakt.

Het is op zich een simpel proces, maar het viel me nog niet mee om een goed resultaat te krijgen. Wat het uiteindelijk wordt is erg afhankelijk van de hoeveelheid medium en hoe dik je de krijt erop hebt aangebracht.
Ik denk dat ik wel 100 prints heb gemaakt, maar uiteindelijk kreeg ik toch de slag te pakken en kon daardoor steeds beter het eindresultaat beïnvloeden.

Wat het geworden is, kan ik nog niet laten zien, want ik heb er nog geen foto's van gemaakt. Dat komt de volgende keer.

Resultaat

De lappen zijn heel mooi geworden! Ik vind de combinatie van die donkere, bijna zwarte plekken met het bruine van het roest heel mooi. Vooral de theebladeren geven hele donkere spikkels.
Ik hoop dat het op de foto's tot z'n recht komt.

Roest verven

Ik ga mijn 'nieuwe' olievatdeksel maar eens uitproberen. Eerst heb ik 60 cm stof erin gedaan, maar dat bleek veel te weinig. Dus toen heb ik er nog maar een meter bij gedaan.
Nog maagdelijk wit.

Beetje natmaken, beetje rust dust, beetje theebladeren.
Ik volg de instructies van Lois Jarvis, maar het leuke is dat er geen hoeveelheden bij staan.
Geeft niks, het wordt altijd wel wat.

Er komen al heel snel donkere plekken in. Ben nu al benieuwd, maar ik moet nog even 24 uur mijn geduld bewaren.

Roest

Vorige week was 2e zoon een weekje thuis. Als hij thuis is, brengt hij de meeste tijd door in een schuur waar hij samen met vrienden aan brommers knutselt. Ik vroeg hem of ze in die schuur niet wat oude roestige spullen hadden die ze wel kwijt wilden.
Want ik wil graag roestverven, maar het enige roestigs wat ik heb zijn een paar hoefijzers.
Nou, hij zou wel even voor me kijken.
En dit bracht hij voor me mee. Het is een deksel (of misschien de onderkant?) van een olievat.
Precies wat ik zocht.

Ik heb er nu nog geen tijd voor, dus de komende tijd kan het nog even lekker doorgaan met roesten.

Ook heb ik deze CD gekocht. Op zich weet ik wel hoe roestverven gaat, maar op deze CD staan net nog wat extra dingen om speciale effecten te krijgen.

Maar zoals ik al zei, ik heb hier nog geen tijd voor. Ben alleen alvast de spullen aan het verzamelen.

Roosters, putdeksels en afvoerputjes

Voor de City & Guilds opleiding Patchwork and Quilting Diploma is het de bedoeling om één onderwerp te kiezen en dit de hele verdere opleiding als inspiratie te nemen. Best moeilijk om een thema te bedenken. Met die opleiding ben ik zo 2 -3 jaar mee bezig, dus het moet wel een thema zijn waar je lang mee uit de voeten kan en wat je lang blijft boeien.
Tientallen thema's zijn langsgekomen, maar iedere keer twijfelde ik toch weer. In de beschrijving van de cursus stond dat het wel handig was om een thema te nemen wat voorkomt in je omgeving. Op die manier heb je het onderwerp steeds bij de hand en staat het dichter bij je.
Bij het zoeken in mijn stapel plaatjes kwam ik mijn verzameling luchtroosters weer tegen.

Deze foto's heb ik gemaakt in Florence en ik was altijd al van plan er iets mee te gaan doen. Dus waarom dit niet als thema nemen?
Omdat ik bang was dat 'roosters' iets te beperkt zou zijn en dat ik snel door de mogelijkheden heen zou zijn, heb ik het uitgebreid met putdeksels en afvoerputjes.
Het klinkt niet als een erg verheven onderwerp, het is eigenlijk behoorlijk aards en laag bij de grond.
Maar je vindt en ziet ze overal en wat zijn ze nuttig!
Inmiddels heb ik al een behoorlijke hoeveelheid plaatjes verzameld.

En er zitten echt beauties bij. Vooral in China en Japan zijn putdeksels ware kunstwerken.

Na de zomervakantie ga ik eindelijk mijn opleiding weer oppakken en daar heb ik echt zin in.

Schooltas

Altijd een leuk gezicht: een vlag met een schooltas.

Maar dit jaar extra speciaal: deze vlag hangt aan ons huis!!

Feestje!!!