Time flies

Ik dacht ik doe het even rustig aan met bloggen. Soms voelt het als een verplichting en ik dacht: eventjes 2 weken niet. Maar als het niet meer in je systeem zit, blijkt ineens de tijd voorbij te vliegen.
En zo kwam ik er gister achter dat ik al een maand niets meer had geschreven.
Rare gewaarwording.
Had ik het gemist? Nou nee, eigenlijk niet.
En meteen kwam de vraag bij me op: zal ik stoppen met mijn blog. Voegt het nog wel iets toe, is het de moeite waarde, vind ik het nog leuk?
Allemaal vragen waar ik niet meteen een antwoord op heb. Maar het belangrijkste vind ik toch wel dat ik er plezier in moet hebben. Dus ik wacht de komende weken maar eens af of ik ineens toch spontaan de behoefte krijg om de pen te grijpen.

Rol

Eindelijk is mijn rol stof aangekomen. Honderd metertjes.
Als je de rol zo op de foto ziet, lijkt hij eigenlijk helemaal niet zo groot. Maar in werkelijkheid is hij behoorlijk zwaar.
Inmiddels heb ik ruim 20 stukken van een halve meter geknipt en het is gewoon zwaar werk om hem af te rollen. In het weekend maar even de hulp van mijn man vragen.

Zoals ik al eerder vertelde ben ik aan het hand appliqueren met roestgeverfde stof. In het begin ging het lekker, maar na een paar stukjes werd het steeds zwaarder. Ik kreeg de naald er met geen mogelijkheid doorheen. Bleek dat hij helemaal bot was geworden!
Na zo'n 5 stukjes moet ik een nieuwe naald nemen. Heel gek om al zo snel een naald te moeten weggooien.
Gelukkig heb ik er 20 gekocht in Birmingham, dat moet net genoeg zijn om het af te krijgen.

Nieuwe huisgenoot

Dit is onze nieuwe huisgenoot en nee, hij is niet van mij.
Sinds mijn dochter de kunstacademie bezoekt, maakt mijn naaimachine overuren. En het kwam dus ook voor dat ik niet kon naaien, want ja, schoolwerk gaat voor.
Niet handig dus en bovendien had ze nog een cadeau tegoed voor het behalen van haar examen voor het VWO.

Het is een PFAFF, quilt expression 4.0. Een prachtige machine met boventransport, leuke handigheidjes en hij is geschikt voor het stikken van dikke lagen stof.
En wat heel handig is, rechts van de naald heeft hij extra ruimte.
Ja een mooi ding. Als ik niet zo tevreden was met mijn Bernina, zou ik bijna jaloers worden.
En wie had ooit kunnen denken dat ik nog eens een naaimachine zou kopen voor mijn dochter!
Ik heb ervan genoten.

Voortgang

De rol stof is nog steeds niet aangekomen, dus van mijn plan om te verven is nog niets terecht gekomen. Maar ben het nog steeds vast van plan.
Corryna vroeg hoe mijn kleurboek eruit ziet.
Nou bij deze een foto.
Voor iedere kleur maak ik een A4-tje. Daarop schrijf ik welke verf ik heb gebruikt en het aantal gram. En daaronder plak ik per gradatie een stukje van de geverfde stof.

Ik zie dat ik een hele slechte foto heb gemaakt. Aan de rechterkant zijn de hoeveelheden weggevallen, namelijk 15 ml en 5 ml. Dus bij iedere gradatie neem ik ongeveer 1/3 van de vorige hoeveelheid.

Daarnaast hou ik ook nog een excel-sheet bij van alle kleuren en dan gesorteerd op kleurnummer. Als ik een nieuwe kleur wil verven, is het namelijk makkelijker om in de excel-sheet te zoeken wat ik al gedaan heb met bepaalde kleuren. Anders blijf je de map doorbladeren en grote kans dat je dan toch over het hoofd ziet wat je juist zoekt.

Gelukkig heb ik nog wel wat te doen. Ik was begonnen met het quiltje voor 35/35. Dat viel wat anders uit dan ik had gehoopt en dus ben ik opnieuw begonnen. Veel beter!
En ik ben ook al vast begonnen met de nieuwe opdracht voor ARTfor12 (Bont).

Ruimte

Een paar dagen geleden ben ik eens flink door mijn stoffenvoorraad gegaan. Ik moet die nieuw te verven stoffen toch ergens kwijt kunnen.
Dus ben ik rigoreus te werk gegaan. Alle commerciele stofjes de deur uit!
Ze liggen er al jaren zonder dat ik er iets mee doe. Of zal gaan doen. En gelukkig ken ik iemand die ik er erg blij mee maak.
Het resultaat: 3 lege manden!


Gistermiddag ben ik naar Alkmaar geweest. Eerst even winkelen, toen naar de Grote Kerk en daarna naar de opening van de tentoonstelling 'Uit de Naad'.
'Uit de Naad' is een gevarieerde tentoonstelling en er is een mooie catalogus uitgebracht.
De opening was leuk en gezellig, heb weer kunnen bijpraten met oude bekenden, nieuwe mensen ontmoet, bekende gezichten aan namen kunnen koppelen en andersom, bekende namen aan de bijbehorende gezichten.
Erg leuk allemaal en de hele dag geen enkele foto gemaakt!

400

Toen ik - nu alweer een maand geleden - thuiskwam van Festival of Quilts, was ik best wel moe. Na al die drukte en niet te vergeten de drukke maanden daarvoor om Freedom op tijd af te hebben, zakte ik even in een dipje.
Maar dat was maar een heel klein dipje, want direct daarna had ik ontzettend veel zin om een quilt te maken, zonder einddatum, zonder thema, zonder druk en zonder schetsboek. Gewoon helemaal van mezelf.
En in korte tijd had ik 3 ontwerpen op papier en een 4e in de maak. Alsof het vanzelf ging.
De volgende stap was het uitzoeken van de stoffen. En je wilt het waarschijnlijk niet geloven, maar het is echt zo. Ik heb 2 weken tussen al mijn stapels stof gezeten. Heb de één na de andere combinatie uitgeprobeerd en sommige combinaties meerdere keren en ik kwam er niet uit.
Soms dacht ik iets te hebben, maar als ik dan de volgende dag mijn kamer binnenkwam, dan was het het toch weer net niet.
En ik bleef maar proberen en proberen en eindelijk na 2 weken viel het kwartje: ik had niet genoeg kleuren stof. Ik kan je niet zeggen welke kleur ik niet heb, want ik heb iedere kleur. Alleen niet genoeg tinten. Niet genoeg om een combinatie te maken die echt goed is.
En na nog wat doordenken kwam ik tot de conclusie dat ik mijn oorspronkelijke plan weer op moet pakken.
En wat is dat plan dan? Dat plan heb ik denk 4 jaar geleden gelezen in een stuk over Nancy Crow. Zij zegt dat je 400 kleuren stoffen in huis moet hebben om genoeg keuze te hebben.
Nu hou ik zelf erg van gradaties, dus ik had toen maar bedacht om dan per kleur 4 gradaties te verven.
Daar ben ik toen mee begonnen en de eerste tijd zat het tempo er wel in. Maar op een gegeven moment raakte het plan op de achtergrond. Met de stoffen die ik toen had, kon ik uit de voeten dus de urgentie was iets minder.

Maar nu ga ik weer beginnen. Desnoods maak ik een jaar geen quilt, die kleuren moeten er komen.
En dit is de eerste lichting (nr 53 t/m 56):

Toen ik de geverfde kleuren in mijn kleurenboek ging plakken, schrok ik heel erg. Ik zag namelijk wanneer ik voor het laatst op deze manier geverfd had, en dat was - echt waar - maart 2007!!! Als je het me had gevraagd, had ik gezegd dat het vorig jaar september was. Maar het is al veel langer geleden. Hoe kan het dat de tijd zo snel gaat!
De eerste lichting is voorlopig ook even de laatste, want mijn stof is op.
Maar dan ga ik echt - echt? - ja echt, weer door totdat ik de 400 kleuren heb.

Gallery van Ruth

Als je alle werken wilt zien van de tentoonstelling Freedom, kijk dan op de weblog van Ruth Keys.
Haar man heeft prachtige foto's gemaakt.

Article 19.2

Zoals ik eerder al had geschreven, was de start voor Freedom uiterst moeizaam. De eerste twee weken was ik helemaal gestrest en kon er zelfs moeilijk van slapen.
De deadline plus de gedachte dat de quilt daar sowieso zou hangen, blokkeerden mij volledig.
Nadat ik al mijn zorgen op papier had gezet en naar Catherine had gemaild, viel alles ineens van me af en had ik de rust om me te verdiepen in het onderwerp.
Ik had geen enkel idee in het begin en daarom ben ik begonnen met het zoeken naar quotes over vrijheid. Nou die vind je er genoeg.
Van over de hele wereld, van belangrijke personen uit de geschiedenis, maar ook van onbekenden. Zoals deze quote van Karen Pletcher: 'Freedom isn't free, it cost a soldier a day'. Nergens iets kunnen vinden over Karen Pletcher, maar ik vind de quote indrukwekkend.
Ik heb alle quotes in het schetsboek gezet met een foto van de persoon. Ik heb zoveel mogelijk geprobeerd om de quotes in de originele taal erbij te zetten. Dat was soms een hele zoektocht, maar in de meeste gevallen is het wel gelukt. Wat dacht je van Grieks en Hebreeuws?
Uiteindelijk was ik erg geraakt door een quote van Aung San Suu Kyi:
'Please use your freedom to promote ours'.

Bij mijn zoektocht kwam ik ook terecht op de website van Freedomhouse, waar ik dit plaatje tegenkwam. Het geeft aan welke landen vrij zijn en welke niet.

89 countries are free (46%)
62 countries are partly free (32 %)
42 countries are not free (22%)

Deze hele zoektocht leidde uiteindelijk tot het idee om iets te doen met Freedom of Expression, vastgelegd in article 19.2 van the International Covenant on Civil and Political Rights:

Deze zoektocht heeft zo'n 4 tot 5 weken geduurd en al die tijd had ik geen idee waar het tot zou leiden. Maar toen ik mijn thema had, wist ik gelijk hoe ik het zou uitvoeren. Heel gek, net alsof op de achtergrond al die tijd al onbewust een ander proces gaande was.
Mijn idee was om de regels tekst op stof te sjabloneren. Hiervoor wilde ik witte regels maken in zwarte stof.
Ik heb heel veel proefjes gedaan met verschillende zwarte stoffen en verschillende soorten bleekmiddel, discharge paste en thiox. Het heeft een tijdje geduurd, maar toen kreeg ik voor elkaar wat ik in gedachten had.
Het wit moest niet egaal wit zijn, maar er moesten ook zwartere vlekken tussen zitten die letters zouden verbergen. Tussen de regels wilde ik prikkeldraad hebben en aan de boven- en onderkant touwen: symbolen van onvrijheid.

Hier zie je de lap op de grond liggen. Hij is 1.55 breed en ik heb de template van de eerste regel er al op gestreken.

Het maken van de letters was erg leuk werk, maar wel eng. Ik was als de dood dat ik vlekken zou maken op de stof. Dat is het enge als je met één grote lap werkt: je kan niet even een stukje vervangen als je een fout zou maken.

Maar het ging heel goed. Ik heb alles heel voorzichtig gedaan en alleen gewerkt op momenten dat ik echt geconcentreerd was, zonder me te haasten.

En toen ben ik gaan quilten. Heel simpel: de omtrek van de letters, seed stitching op de witte plekken

en prikkeldraad tussen de regels en vervolgens de omtrek van de touwen.

Het maken van de quilt was eigenlijk een fluitje van een cent vergeleken met het begin: het vinden van een idee en het hele denkproces daarbij. Daar moet je ruim de tijd voor nemen, maar op een gegeven moment vallen alle stukjes op de juiste plek.
Ik heb er in ieder geval heel veel van geleerd en ik ben ook erg blij met het resultaat.

De quilt hangt erg mooi in Redditch. Meteen bij het openen van de deur zie je mijn quilt hangen.

Freedom Exhibition 2009

De tentoonstelling Freedom is heel gevarieerd en je raakt niet snel uitgekeken.
En dat komt door een aantal redenen. Ten eerste door de achtergrond van de makers. Die is heel verschillend: vilten, borduren, breien, quilten, mode en kleding, textielontwerp etc.
Verder is er ook verschil in niveau: BA, MA, Level 2 C&G, Level 3 C&G, fulltime kunstacademie.

Je kan je voorstellen dat dit echt heel verschillende werken oplevert en dat dat toch anders is dan het bekijken van een quilttentoonstelling.

Van de tentoonstelling is een mooie catalogus uitgebracht waar alle 20 werken instaan, met daarbij veel informatie over de gebruikte materialen en technieken en over de inspiratie van de makers.

En daar komt nog bij dat bij ieder werk een schetsboek is gemaakt, waarin het hele proces van eerste idee tot eindresultaat door de maker wordt beschreven en uitgelegd.
Als je echt alles tot je wilt nemen, kan je wel een uur per werk uittrekken. Jammer genoeg was daar zaterdag niet genoeg tijd voor.
Ik moet wel zeggen dat het daardoor een hele andere tentoonstelling is dan wat ik gewend bent.
Doordat je de hele achtergrond en gedachtengang van de kunstenaar tot je kan nemen, krijgt het kunstwerk veel meer betekenis. En zie je er ook veel meer in.

Degene die gewonnen heeft is Donna Rumble-Smith met 'Casting the Line'.
Het is een heel doorzichtig werk gemaakt van nylon monofilament, lurex, zijde en synthetische raffia en dat allemaal met de machine geborduurd.

De afmetingen zijn 300 cm x 200 cm en het past wel heel erg mooi in het museum.

Haar inspiratie heeft ze gehaald uit materialen en gereedschappen gebruikt door vissers. Ze heeft het stikwerk dan ook gedaan met nylon draad en vishaken en gewichten gebruikt als kralen. De woorden die erop staan, hebben te maken met gezegdes en observaties van vissers en van borduurders.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de link met vrijheid niet zo direct zie, maar het is wel een bijzonder werk.

Dit werk heet 'Family Response Environment Exploration Domestic Override Machine'(F.R.E.E.D.O.M) en is gemaakt door Carla Angus.
Het zijn een paar vleugels gemaakt van rubberen huishoudhandschoenen, opgevuld en bedrukt met afbeeldingen. Tussen de vleugels in hangt een soort draagzakje, waarin een kind kan zitten terwijl wij door de lucht vliegen om de wereld te ontdekken.

Het is een heel apart werkstuk en zelf heb ik een enorme hekel aan rubberen handschoenen, maar dit kan ik wel waarderen. Haar schetsboek zit ook vol met opgevulde handschoenen en dat is het voordeel van schetsboeken: je kan het gewoon even aanraken en voelen (eng dus).

Dit werk is van Ruth Keys en is getiteld: 'Mental Jail Break'.
Het poppetje is echt schattig en heel mooi gemaakt. Achter de pop zie je een stoffen kubus staan waarvan de zijdes 25 cm zijn. En de pop past erin, heb je enig idee hoe groot deze is.
Het idee achter dit werk is dat we erg in onze vrijheid worden beperkt door echte, maar ook imaginaire grenzen: niet genoeg tijd, te veel familie verantwoordelijkheden, angst om je comfort zone te verlaten etc.

De doos is een teken van de muur die we om ons zelf heen bouwen, maar de stabiliteit van die muur is een illusie. Als je deze doos namelijk open doet, dan valt hij helemaal in elkaar.
Er zit veel symboliek in dit werk.

Wat ik zelf erg mooi vind, is dit werk, getiteld 'Freedom From Freedom To' gemaakt door Mary Shrewsbury. Zij heeft de prijs voor technical excellence gewonnen.
Het is voornamelijk zwart/wit met een klein beetje geel.

Ik vind het lastig om haar gedachtengang voor dit werk uit te leggen, maar deze quote van Jean Jacques Rousseau geeft het wel zo'n beetje weer:
'Man is born free, but everywhere he is in chains'.

Ik ga verder niet elk werk laten zien, alleen deze nog.
Het is gemaakt door Rosina Godwin en heet 'Viscera'.

Het is een heel creepy werk en behoorlijk afstotelijk. Haar werk is gebaseerd op de consequenties van totale vrijheid en anarchie, als er geen regels zouden zijn om te verhinderen dat mensen hun donkerste wensen uitvoeren.

Ik kon niet lang naar dit werk kijken. Ik heb het een paar keer geprobeerd, maar iedere keer dacht ik na een paar seconden: laat maar.

Maar het fascineert me wel: hoe kan je iets maken wat lelijk is? Dat het iets wordt, wat mensen eigenlijk niet leuk vinden en waar ze niet van genieten.
En waar ligt de grens: een werk dat gewoon lelijk is en niet goed of een werk dat wel goed is maar iets lelijks verbeeldt.

Volgende keer vertel ik iets over mijn eigen werk.

Na endlich

Het is een tijdje stil geweest op mijn blog, maar hier ben ik weer.
Afgelopen weekend ben ik naar Engeland geweest voor de private view van de tentoonstelling 'Freedom'.
Zoals ik al schreef heb ik lang getwijfeld, maar uiteindelijk heeft de nieuwsgierigheid het gewonnen. Ik wilde de tentoonstelling gewoon zien.
De tentoonstelling is in Redditch, een plaats ten zuiden van Birmingham, in het Forge Mill Needle Museum en loopt van 12 september tot 25 oktober 2009.
Redditch is geen bijzondere plaats, waar je zeker geen week wilt vertoeven, maar heeft gelukkig wel een treinstation. Je kan er in ieder geval gemakkelijk komen.
Het Needle Museum ligt heel mooi, midden in het groen buiten de stad.
Het is niet een groot museum en bestaat uit twee gebouwen. Het ene gebouw wordt gebruikt voor activiteiten en er is een klein winkeltje en het andere gebouw is het echte museum waar je kan zien hoe vroeger allerlei soorten naalden werden gemaakt.

De koningin is er ook geweest.

Het museum is het mooiste gebouw, zowel binnen als erom heen.

Het was zaterdag prachtig weer in Redditch en de opening was dan ook gewoon buiten. De opening werd verricht door de burgemeester van Redditch (de man in het grijze pak).
De dame met de roze broek is Alice Kettle die de werken heeft gejureerd. Zij hield ook een praatje en vertelde over de verscheidenheid van de werken, de hoge kwaliteit, hoe moeilijk het was om een keuze te maken en dat we allemaal sowieso winnaars zijn. Ze is echt een heel aardige vrouw.
En daarna reikte een meneer van het Charles Henry Foyle Trust de prijzen uit.

Het was heel leuk om de mensen weer te spreken waarmee ik in mei een workshop van Alice heb gevolgd. Interessant om te horen hoe ook zij hebben geworsteld (nee, ik was zeker niet de enige!) en hoe tevreden ze waren met het resultaat.

De volgende keer vertel ik meer over de tentoonstelling zelf.

Ergens

In Birmingham sprak ik met een mevrouw die zeker wist dat ze mijn quilt Chondrus crispus eerder had gezien. Ze dacht ergens in een quilttijdschrift, maar ze had geen idee welk tijdschrift.
Ze beloofde dat ze het aan me door zou geven, zodra ze erachter was.
En afgelopen maandag lag dit tijdschrift bij me in de bus!

En daar staat dus een korte reportage in van de Open Europese Quiltkampioenschappen. Alle eerste prijswinnaars en de winnaars van de speciale categorieën, zoals Judges Choice, staan afgebeeld.
Erg leuk om te hebben.

Rolls Royce

Na alle drukte rond Birmingham, ben ik nu gelukkig weer lekker aan het quilten. Ik had bedacht om eerst mijn quilt voor 35/35 maar eens te gaan maken.
35/35 is een tentoonstelling in Zwitserland ergens in juni/juli 2010. Dat is nog heel ver weg, maar ik moet de quilt al begin januari insturen. En ik heb graag ruim te tijd.
Voor de zekerheid heb ik eerst maar eens nagekeken of het werkelijk wel 35 cm bij 35 cm was en niet toch toevallig 35 bij 35 inch. Maar nee, toch 35 cm.
Ik kan niet vertellen wat ik ga maken, maar wel dat het een gepriegel op de vierkante cm wordt. Ik ga in totaal 86 stukjes stof op een lapje van 27 vierkante cm zetten.
Dat kan natuurlijk heel makkelijk door ze met vliesofix op de stof te plakken en dan was ik nu al klaar geweest.
Maar ik dacht: waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan. Daarom ga ik het met reverse appliqué doen.

In Birmingham heb ik speciaal appliqué garen gekocht. Het is 100 wt en dat is echt heel erg dun. Als het goed is zie je de draad niet bij het appliqueren.
Bij de winkel waar ik het gekocht heb, hadden ze twee soorten: cotton 70 wt en silk 100 wt. Toen ik de winkelier vroeg wat het beste was, zei hij: als je die silk 100 wt hebt gebruikt, wil je nooit iets anders meer. Het is de Rolls Royce onder de appliqué garens.

Nou, doe dan die Rolls Royce maar!

Wel of niet?

Een paar maanden geleden had ik bedacht dit jaar niet naar Birmingham te gaan, maar wel naar de opening van de tentoonstelling 'Freedom' in Redditch.
Maar ja, ineens gebeurde er van alles en ging ik dus wel naar Birmingham.
Dus toen had ik bedacht, vanwege de kosten, dan maar niet naar Redditch te gaan.
Vorige week kreeg ik de folder en de uitnodiging voor Redditch.

En sindsdien twijfel ik toch weer. Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd naar de tentoonstelling, maar aan de andere kant vraag ik me af of het die reis wel waard is.

Wat zal ik nou doen?

Birmingham vervolg

Toen ik de eerste dag bij de gallery kwam, bleek dat bij iedereen een juryrapport hing. Het werk was die vorige middag gejureerd door Margaret Walker, Linda Kemshall, Sheila Mortlock en Janice Gunner.
Ik was echt heel erg blij met het jurycommentaar. Vooral de opmerking over het kleurgebruik, wat ik altijd het moeilijkste vind en waar ik dagen over kan dubben voor ik een keuze maak.

Is het te lezen? Door op de foto te klikken, krijg je een grotere afbeelding.
De winnaar was Liesbeth Williams. Volgens mij heeft ze geen website, ik kan in ieder geval niets vinden.
Linda vertelde me later dat het een close finish was tussen Liesbeth en mij. Dat vond ik wel leuk om te horen. In ieder geval ben ik door de jury gewaardeerd als 'Highly Commended'.

En toen begon de stroom mensen binnen te komen. Ik had vantevoren geen idee wat ik kon verwachten. Misschien zou het wel heel saai zijn. Maar het tegendeel bleek waar te zijn.
Er was veel belangstelling en heel veel mensen spraken me aan. Bekenden, mensen die ik niet kende, maar zij mij wel (door mijn blog), mensen die ik wel van naam kende, maar nog nooit had gezien, en natuurlijk heel veel onbekenden.
Het stroomde de hele dag door, soms was het ineens even heel rustig, maar het volgende moment was het dan weer heel druk.
En wat heb ik een complimenten gekregen! Best een vreemde situatie. Ik ben gewend andere kunstenaars te bewonderen, maar nu was het andersom.
Ook het contact met de andere geselecteerden was erg leuk.

Ik was heel blij dat ik Chondrus crispus kon laten zien. In Veldhoven hing hij zo ver weg met zulk beroerd licht. Hier hing hij gewoon perfect.
De meeste mensen stonden er met hun neus bovenop om de details te kunnen zien.
Zoals deze twee dames.

En denk maar niet dat er mensen zijn die je quilt aanraken. Die hele 4 dagen heb ik echt niemand gezien die dat deed. Dus zo'n touw voor de quilts spannen, zoals in Veldhoven, lijkt me toch echt overdreven.

Die 4 dagen zijn eigenlijk heel snel voorbij gegaan. Maar wat waren ze vermoeiend! Ik was echt bekaf aan het einde van een dag. Heel vreemd, omdat je het gevoel hebt dat je niet zo veel doet. Een beetje op een stoel zitten en wat met mensen praten. Maar het moet toch veel energie kosten om je steeds weer op andere mensen te richten en dan vaak in het engels.

Zo nu en dan ging ik even een kwartiertje er tussen uit. En zo heb ik toch alle winkeltjes kunnen bezoeken en alle galleries. Ik heb niet alle wedstrijdquilts gezien, maar wel heel veel.

Op zondag was het een stuk rustiger. Vooral 's middags na drieën liep het behoorlijk leeg en was het een beetje de tijd uitzitten.

Om 5 uur heb ik alles van de muur gehaald, ingepakt, afscheid genomen van de rest en toen snel naar het hotel om mijn bagage op te halen.

Nou ja, achteraf had ik het wel wat rustiger aan kunnen doen. Net voordat het vliegtuig in Birmingham landde, had het een aanvaring gehad met een vogel. En ze moesten toen eerst controleren of er ook schade was. Dat was gelukkig niet zo, maar het leverde wel een vertraging op van 2 uur. Geeft niet, veiligheid voor alles.

Daar ben ik weer!

Ik heb veel beleefd in Birmingham, maar laat ik beginnen bij de eerste dag.
Dat was vorige week woensdag. Toen ben ik naar Birmingham gevlogen. Ik had speciaal een iets grotere koffer gekocht, omdat ik bang was dat anders niet alles er in zou passen.
Nou dat was zeker zo, want het paste ook niet in dit grotere exemplaar. Toen heb ik de quilts maar apart verpakt in een tas en deze als handbagage meegenomen.
Eigenlijk vond ik dat ook wel een veilig idee. Mocht de koffer niet aankomen, dan had ik in ieder geval wel de quilts bij me om op te hangen.

In Birmingham aangekomen, heb ik mijn hotel gezocht. In het hotel konden ze eerst mijn naam niet vinden. Maar na veel gezoek op diverse namen en adressen, bleek het toch te kloppen. Ze hadden mijn naam zo vreemd gespeld, dat alleen de eerste letter nog klopte. Ja dan is het moeilijk vinden.
Maar gelukkig kwam het dus toch nog goed.

Op de hotelkamer heb ik eerst alle quilts gestreken. Die zaten vol met vouwen en plooien van de reis en als je me een beetje kent, weet je dat ik daar van gruw. De strijkplank was wat wiebelig, maar het strijkijzer was prima.
Na een uurtje strijken en toen voorzichtig oprollen, ben ik met het alle quilts en boeken naar de NEC gewandeld. Normaal is die afstand geen probleem (ongeveer 15 min lopen), maar nu viel het niet mee. Ik had best wat mee te sjouwen, geen enkele roltrap of loopband werkte, de airco was niet aan en het was 30 graden buiten.
Ik kwam dan ook behoorlijk verhit aan.

In de NEC was het een drukte van belang. Heel veel dingen waren nog niet opgehangen en men was druk aan het redderen, sjouwen, timmeren en boren.
Bij de ingang kreeg ik een map met een badge, catalogus en nog wat dingetjes. Toen ik vroeg of iemand mij kon helpen met ophangen, keken ze me vreemd aan. Het was toch echt de bedoeling dat ik dat zelf ging doen.
Maar ja, omdat ik moeilijk een paar latten van anderhalve meter mee kon nemen in het vliegtuig, had ik daarover van tevoren gemaild. En toen was me verteld dat er natuurlijk iemand was die mij kon helpen.
Na wat heen en weer gebel, werd mij beloofd dat er binnen een half uur iemand langs zou komen.

Toen ben ik naar de stand gelopen en daar schrok ik echt. Mijn medehangers waren er al en die hadden toch een spullen meegenomen! Hele kratten vol werk, storyboards, tafeltjes, kleedje, boekenkast, boekenplanken, etc. etc. Daar stond ik met mijn schamele boeltje. Nou ja, dacht ik maar: Less is more.
Na een tijdje kwam gelukkig Peter. En in 10 minuutjes hingen mijn 3 quilts netjes aan de muur (nog bedankt, Peter!).

En zo zag dat er uit. Aan de linkerkant 'Flow #1' en daarboven een klein quiltje van ARTfor12 'Rice Paper Butterfly".



Aan de lange kant 'Flow #3', met daarboven prominent mijn naam.

En aan de wand, tegenover 'Flow #1', 'Chondrus crispus'. Ik wist van tevoren niet zeker of hij zou passen, maar gelukkig was er plaats genoeg aan die kant.

Ik had via mail ook nog een sokkel gevraagd en toegezegd gekregen, maar daar was geen spoor van te bekennen. Het Hoofd Sokkel wist nergens van, maar hij had nog wel wat verhoginkjes staan. Toen heb ik er snel 2 meegenomen en daar mijn boeken en kleine werkjes op gelegd.

Nog even wat kaartjes aan de muur plakken en klaar was Kees.

Ik was erg tevreden. Goede muren, goed licht, genoeg ruimte en geen kreukeltje te bekennen.

Maar nu stop ik met mijn verhaal. Gisteravond, of beter gezegd vanochtend vroeg, kwam ik pas thuis, want het vliegtuig had bijna 2 uur vertraging.

En om half zeven ging de wekker alweer................................!!!

Wordt vervolgd.

Lino cutting

Een tijdje geleden heb ik me opgegeven voor een online lino cut course bij Dijanne Cevaal.
Ik heb zelf wel wat lino cuts gemaakt en op zich lukte dat ook wel.

Maar het waren altijd maar kleintjes en het leek me een goed idee om er wat meer over te weten.
Begin deze week kreeg ik de eerste les binnen en die heb ik snel door gekeken. En het is precies waar ik behoefte aan had. Gewoon bij het begin beginnen: wat heb je nodig, hoe begin je, simpele oefeningen etc.

Ik weet niet of het me lukt om die oefeningen nu al te doen. In ieder geval eerst maar eens naar Birmingham en dan zie ik wel verder.

Birmingham

Net voordat ik op vakantie ging, kreeg ik een brief uit Birmingham. Het blijkt dat er toch wat meer ruimte is voor mij, dan dat ik vantevoren had begrepen. Ik krijg namelijk 4 meter muur.
Op zich best veel, maar het lastige is dat die 4 meter niet aan elkaar zit. Het is een stuk van 2 meter en 2 stukken van 1 meter.
Toen werd het nog een heel gepieker welke quilts ik mee kan nemen. De meeste quilts die ik heb gemaakt, zijn breder dan 1 meter. Bij het uitzoeken ontdekte ik dat mijn quilts meestal breder zijn dan dat ze hoog zijn.
Maar goed, uiteindelijk heb ik dan toch een keuze gemaakt.

Toen bleek dat aan 2 van die quilts nog een oude ophanglus zat. In het begin naaide ik er gewoon een reep stof achter als ophanglus. Maar de laatste tijd doe ik dat anders met ruimte voor de lat. Dus toen heb ik bij die quilts toch maar een nieuwe ophanglus erachter gezet. Leuk werkje, maar niet heus.
Het kost sowieso meer tijd dan ik vantevoren had ingeschat. Ik dacht: ik neem gewoon een paar quilts mee en reis naar Birmingham. Maar in de brief word je aangemoedigd ook schetsboeken mee te nemen, portfolio etc.
Daarom heb ik nog 3 fotoboeken laten maken. Eentje met al mijn quilts en twee met werk gemaakt tijdens mijn opleidingen. Dat heeft me verschrikkelijk veel tijd gekost. Voornaamste reden was dat mijn computer niet vooruit te branden was, maar ook omdat ik tijdens het maken steeds weer nieuwe dingen ontdekte. Bijvoorbeeld met achtergronden, afmetingen etc.
Maar na mijn vakantie lagen ze bij de post en ik ben er heel tevreden over.

Daarna heb ik ook nog een schetsboek gemaakt. Gelukkig had ik wel alle materiaal al, maar dat lag her en der (waar ook al weer?) verspreidt in mijn kamer. Toen ik eenmaal alles bij elkaar had, was het een kwestie van op de goede volgorde inplakken.

Het enige dat ik nu nog moet doen, is naamkaartjes maken van de quilts. En een lijstje maken van alle spullen die ik mee moet nemen.

Weer terug

Na drie weken zeilen heb ik weer vaste grond onder de voeten. Aan de ene kant jammer, maar het is ook fijn om weer thuis te zijn.
De vakantie was erg leuk en we hebben heel veel kunnen zeilen.
Volgens mij konden we maar één dag niet zeilen door de te harde wind. Verder ging het heel lekker en we hebben in de volgende plaatsen geslapen:

• Haarlem
• Amsterdam
• Hoorn
• Enkhuizen
• Hindeloopen
• Terschelling
• Harlingen
• Makkum
• Medemblik
• Enkhuizen
• Amsterdam
• Haarlem

We liggen het liefst in de plaats zelf aan de kade en niet in een jachthaven. Alleen in Amsterdam (Sixhaven) en op Terschelling hebben we in een jachthaven gelegen. Op Terschelling was het overigens erg druk. In de jachthaven lagen de boten 6, 7 rijen dik en dat is een beetje teveel van het goede. Ameland en Vlieland waren helemaal vol, dus daar konden we niet eens naar toe. Als we weer richting Wadden gaan, dan toch maar liever in het voor- of naseizoen.

In Harlingen heb ik behoorlijk wat foto's kunnen maken van roosters en putdeksels. In veel plaatsen zie je steeds dezelfde roosters, maar in Harlingen kwam ik nog wel wat unieke exemplaren tegen.

Schone schijn vervolg

Eigenlijk vond ik dat het helemaal niet gequilt hoefde te worden. Maar ja, hoe hou je dan de 3 lagen bij elkaar?
Ik heb wat proeflapjes gemaakt om het met de naaimachine door te quilten. Maar dat werd helemaal niet mooi.
Dus toen heb ik het met de hand gedaan. En niet in de rozen zelf, maar alleen er omheen.

Hier zie je een detail. Het was nog niet zo makkelijk om te doen, omdat de stof door het acryl medium vrij dik en stug is geworden. Dus iedere keer maar een klein stukje.

Schone schijn

Het nieuwe thema van ARTfor12 is 'Rozengeur en maneschijn'.
Mijn eerste gedachte was: 'o jé, ik heb niks met dit thema'. Wat moet je als nuchtere friezin met een romantisch thema.
Maar die gedachte duurde gelukkig niet lang. In het woordenboek Nederlands-Engels staat bij Rozengeur en maneschijn: 'It's not all roses there'.
In het boek 'Nederlandsche spreekwoorden, spreekwijzen, uitdrukkingen en gezegden' van F.A. Stoett staat: 'Rozengeur en maneschijn wordt gebezigd om een toestand van gelukzaligheid aan te duiden; veelal in ontkennenden zin'.
Rozengeur en maneschijn wordt dus zowel positief als negatief gebruikt.
Aan de buitenkant lijkt het bij veel mensen rozengeur en maneschijn, maar achter de voordeur is dat toch vaak heel anders. En zo kwam ik bij het idee om iets te doen met schone schijn. Of zoals de engelsen dat zo mooi zeggen: Keeping up appearances.

En hiervoor waren dus ook de proefjes met deconstructed rubbings bedoeld. Uitgaande van die ene perfecte roos, krijg je verschillende afbeeldingen met een steeds vager wordende roos: het verschil tussen wat je voor ogen hebt (het ideaalplaatje) en de realiteit van alledag.


Van de ongeveer honderd proefjes die ik heb gemaakt, heb ik de 9 mooiste gekozen. Mijn plan was om gewoon 9 plaatjes van 4 bij 4 inch te nemen om zo tot de maat 12x12 inch te komen. Maar toen de afbeeldingen waren gedroogd, bleek dat ze echt behoorlijk gekrompen waren. Ongeveer een halve inch aan beide zijden.
De hoogte was nog wel 4 inch, maar in de breedte haalde ik dat niet. Dus toen heb ik er kleine stukjes tussen gedaan.
Het verrassende is dat het ontwerp daardoor beter is geworden, terwijl het eigenlijk een noodgreep was.
Nu nog verzinnen hoe ik het ga quilten.

Roestig

Nog een keer roestdekselverven. Ik wilde proberen om deze keer een donkerder lap te verven. Daarom heb ik een kleinere lap genomen, ongeveer 50 bij 80 cm, en deze zoveel mogelijk op de bodem gelegd.
De stof die het deksel raakt, wordt namelijk het donkerst.

Vervolgens heb ik evenveel rustdust en theebladeren gebruikt als de vorige keer. En het zag er zo smerig uit!
Het werd gelijk al heel erg donker en ik dacht dat het misschien wel te donker zou worden.

Maar na een dagje laten staan, spoelen, wassen en strijken was het 'gewoon' precies wat ik wilde hebben.

In het echt is het donkerder dan op de foto.

Paducah

Wat is internet toch heerlijk! Kwam toch nog foto's tegen van de tentoonstelling in Paducah.

Let op het ophangsysteem. Heb ik nog nooit gezien.

Even rust in de tent

Gisteren heb ik alles op de post gedaan voor de tentoonstelling 'Freedom'.
De laatste weken ben ik bezig geweest met het schetsboek en dat was toch wel leuk om te doen.
Het kost veel tijd, maar als het af is, is het leuk om door te bladeren. Ik heb ook alle proeflapjes erin gedaan met een beschrijving. Eigenlijk zou ik dat altijd moeten doen, want het is voor later zo handig als je ergens beschreven hebt hoe je iets hebt gedaan.
Maar ja, het kost tijd en dus blijft het erbij. Of ik schrijf het ergens op en kan later niet meer terugvinden waar.

Het is een hele opluchting dat alles nu verstuurd is. Ik moest ook nog een formulier invullen met moeilijke vragen zoals 'How do you think your art career is developing?". Nog best lastig om dat in een paar zinnen te beschrijven. En dan ook nog in het engels.
Ook moest ik nog een statement schrijven over hoe de award van 2000 pond zou bijdragen aan mijn art career. Ook moeilijk, want ja, 2000 pond is een leuk bedrag, maar voor mij niet een bedrag wat ik niet op tafel zou kunnen krijgen als ik zou willen. Maar het is wel goed om over dit soort dingen na te denken. Wat wil ik en wat heb ik nodig (wat moet ik doen) om het te bereiken.

Gister kreeg ik leuk bericht van de tentoonstelling 'Uit de Naad'. Mijn quilt is geselecteerd voor Alkmaar en voor Utrecht. Daar ben ik blij mee want ik wil daar graag hangen.
Van de 80 inzendingen zijn er 30 geselecteerd.
Mijn quilt is ook door de eerste selectie om eventueel in Birmingham te hangen, maar daar heb ik me voor teruggetrokken.
Aan de ene kant zonde, maar ja, ik wil die quilt tijdens 'Festival of Quilts' graag in mijn eigen gallery laten zien. Wat een luxe probleem is dat toch eigenlijk.

Deconstructed rubbings vervolg

En hier zie je het resultaat van mijn rubbings. Ik heb er echt heel veel afgekeurd en dit zijn verreweg de mooisten.
Vooral als er nog veel kleur op de screenprint zit, is het moeilijk om een mooie afbeelding te krijgen. Bij mij werd het vaak een donkere kleur met niet veel tekening er in.

Zoals deze. Hoewel deze nog erg meevalt, omdat je de roos nog duidelijk ziet zitten. Ik heb er ook genoeg gemaakt waar het eigenlijk één rood vlak is met wat vage vlekken.

Hoe vaker je er overheen gaat, hoe mooier ze worden. Vind ik.

Deconstructed rubbings

Moeilijke titel, maar zo heet een artikel van Linda Colsh in de laatste Quilting Arts.
En het leek me leuk om een keer uit te proberen. Het is volgens mij hetzelfde principe als breakdown printing (weet ik niet zeker, want heb dat nog nooit gedaan), maar dan met andere materialen.

Hier zie je een roos die ik met lijm heb overgetrokken op een stuk hard plastic.

Nadat de lijm droog is, leg je deze onder een silkscreen, en ga je er met Neocolor II krijtjes over heen.
Voor de goede opletters: de lijmroos op de bovenste foto is inderdaad niet dezelfde als deze rubbing. Het bleek dat de eerste roos die ik had iets te gedetailleerd was. Het plaatje is namelijk maar 10 bij 10 cm en als de lijntjes zo dicht op elkaar zitten, dan worden de prints niet echt goed.

Een paar jaar geleden heb ik met flinke korting een grote doos Neocolor II gekocht. Ze zitten in een houten doos en die korting kreeg ik omdat er een behoorlijke kras op de doos zat. Die kras vond ik niet zo erg, dus ik was erg blij met de korting.

De volgende stap is dat je met acryl medium prints maakt. Het voordeel ten opzichte van breakdown printing is, dat het niet hoeft te drogen en dat je verder ook geen hulpmiddelen nodig hebt zoals soda ash, urea, verdikker en noem maar op.

Van deze stap heb ik geen foto's, omdat je best wel snel moet werken omdat anders het acryl medium gaat opdrogen en je screen verstopt raakt.

Het is op zich een simpel proces, maar het viel me nog niet mee om een goed resultaat te krijgen. Wat het uiteindelijk wordt is erg afhankelijk van de hoeveelheid medium en hoe dik je de krijt erop hebt aangebracht.
Ik denk dat ik wel 100 prints heb gemaakt, maar uiteindelijk kreeg ik toch de slag te pakken en kon daardoor steeds beter het eindresultaat beïnvloeden.

Wat het geworden is, kan ik nog niet laten zien, want ik heb er nog geen foto's van gemaakt. Dat komt de volgende keer.

Resultaat

De lappen zijn heel mooi geworden! Ik vind de combinatie van die donkere, bijna zwarte plekken met het bruine van het roest heel mooi. Vooral de theebladeren geven hele donkere spikkels.
Ik hoop dat het op de foto's tot z'n recht komt.

Roest verven

Ik ga mijn 'nieuwe' olievatdeksel maar eens uitproberen. Eerst heb ik 60 cm stof erin gedaan, maar dat bleek veel te weinig. Dus toen heb ik er nog maar een meter bij gedaan.
Nog maagdelijk wit.

Beetje natmaken, beetje rust dust, beetje theebladeren.
Ik volg de instructies van Lois Jarvis, maar het leuke is dat er geen hoeveelheden bij staan.
Geeft niks, het wordt altijd wel wat.

Er komen al heel snel donkere plekken in. Ben nu al benieuwd, maar ik moet nog even 24 uur mijn geduld bewaren.

Roest

Vorige week was 2e zoon een weekje thuis. Als hij thuis is, brengt hij de meeste tijd door in een schuur waar hij samen met vrienden aan brommers knutselt. Ik vroeg hem of ze in die schuur niet wat oude roestige spullen hadden die ze wel kwijt wilden.
Want ik wil graag roestverven, maar het enige roestigs wat ik heb zijn een paar hoefijzers.
Nou, hij zou wel even voor me kijken.
En dit bracht hij voor me mee. Het is een deksel (of misschien de onderkant?) van een olievat.
Precies wat ik zocht.

Ik heb er nu nog geen tijd voor, dus de komende tijd kan het nog even lekker doorgaan met roesten.

Ook heb ik deze CD gekocht. Op zich weet ik wel hoe roestverven gaat, maar op deze CD staan net nog wat extra dingen om speciale effecten te krijgen.

Maar zoals ik al zei, ik heb hier nog geen tijd voor. Ben alleen alvast de spullen aan het verzamelen.

Roosters, putdeksels en afvoerputjes

Voor de City & Guilds opleiding Patchwork and Quilting Diploma is het de bedoeling om één onderwerp te kiezen en dit de hele verdere opleiding als inspiratie te nemen. Best moeilijk om een thema te bedenken. Met die opleiding ben ik zo 2 -3 jaar mee bezig, dus het moet wel een thema zijn waar je lang mee uit de voeten kan en wat je lang blijft boeien.
Tientallen thema's zijn langsgekomen, maar iedere keer twijfelde ik toch weer. In de beschrijving van de cursus stond dat het wel handig was om een thema te nemen wat voorkomt in je omgeving. Op die manier heb je het onderwerp steeds bij de hand en staat het dichter bij je.
Bij het zoeken in mijn stapel plaatjes kwam ik mijn verzameling luchtroosters weer tegen.

Deze foto's heb ik gemaakt in Florence en ik was altijd al van plan er iets mee te gaan doen. Dus waarom dit niet als thema nemen?
Omdat ik bang was dat 'roosters' iets te beperkt zou zijn en dat ik snel door de mogelijkheden heen zou zijn, heb ik het uitgebreid met putdeksels en afvoerputjes.
Het klinkt niet als een erg verheven onderwerp, het is eigenlijk behoorlijk aards en laag bij de grond.
Maar je vindt en ziet ze overal en wat zijn ze nuttig!
Inmiddels heb ik al een behoorlijke hoeveelheid plaatjes verzameld.

En er zitten echt beauties bij. Vooral in China en Japan zijn putdeksels ware kunstwerken.

Na de zomervakantie ga ik eindelijk mijn opleiding weer oppakken en daar heb ik echt zin in.

Schooltas

Altijd een leuk gezicht: een vlag met een schooltas.

Maar dit jaar extra speciaal: deze vlag hangt aan ons huis!!

Feestje!!!

Birmingham

Vorig jaar had ik bedacht niet naar Birmingham te gaan en Festival of Quilts maar een jaartje over te slaan. Maar toen werd ik opeens geselecteerd voor EAQ V die geopend zou worden in Birmingham, dus ja toen ging ik natuurlijk toch.

Ook dit jaar had ik weer bedacht niet te gaan, maar er gebeurde weer iets onverwachts.
Het is namelijk zo dat de organisatoren van Festival of Quilts dit jaar een nieuwe tentoonstelling lanceren, genaamd 'Further Education Gallery'. In deze gallery wordt werk tentoongesteld van getalenteerde studenten die een textielcursus/opleiding volgen. En instituten - zoals Design Matters - is gevraagd om studenten te nomineren. Uit deze nominaties selecteert een jury dan een klein aantal studenten die vervolgens expositieruimte krijgen binnen de tentoonstelling.

Een paar weken geleden kreeg ik een mailtje van Laura Kemshall dat zij mij wilden nomineren en of ik daarmee instemde. Natuurlijk heb ik daar gelijk positief op gereageerd, want het is natuurlijk nogal een kans om in Birmingham te mogen exposeren!
En gister kreeg ik een mailtje van de organisatie dat ik ben geselecteerd!
Wat een geluksvogel ben ik toch!
Waarschijnlijk kan ik niet meer dan 2 quilts ophangen, maar je moet klein beginnen toch?
De bedoeling is dat ik op de woensdag voor de tentoonstelling de quilts zelf ophang en aan het einde van de tentoonstelling moet ik ze ook zelf weer weghalen en meenemen. Bovendien hoopt de organisatie dat je iedere dag aanwezig bent.
Er is dus nog wel het een en ander te regelen om dat voor elkaar te krijgen!

Iron mordant

Hoewel ik nog lang niet klaar ben met Freedom, ben ik al wel aan het nadenken over een volgend project. Ik kon het dan ook niet laten om alvast een proeflapje te gaan maken.

En wat zit er dit keer in het pannetje? Water, iron mordant, soda ash en een lapje katoen.
Ik hou echt helemaal niet van koken, maar als een soort eucalypta in een geheimzinnig pannetje roeren, vind ik erg leuk!

En zo ziet het er uit als je te dicht met je fototoestel boven het pannetje gaat hangen.

Iron mordant is bedoeld voor wol en zijde en niet voor katoen. Bovendien heb ik het niet een uur laten borrelen zoals zou moeten, maar slechts een kwartiertje.

Toch is het lapje al erg mooi geworden. De volgende keer, als ik het nog een keer probeer, zal ik me echt aan de instructies houden.

Wat ik vooral mooi vind, is dat er naast de bruinige tinten ook ijzertinten in voor komen.

Quote

De quilt Freedom is af. De randen zijn afgewerkt en zelfs de ophanglus zit er al aan. Ik zit nog te twijfelen over één dingetje, maar ik heb hem nu even weggelegd. Ik wil er even afstand van nemen en over een week of 2 nog eens opnieuw kijken of ik dat kleine dingetje nog moet toevoegen.
De quilt is nu wel af, maar ik moet nog wel verder werken aan het schetsboek. Ik moet namelijk niet alleen de quilt opsturen, maar ook het schetsboek. En ja, dan moet er wel wat in staan!
Ik ben er wel in begonnen, maar toen ik op een gegeven moment een idee had, ben ik de quilt gaan maken en heb verder niks meer aan het schetsboek gedaan.
Dus ik ben nu met terugwerkende kracht bezig mijn idee te ontwikkelen wat al klaar is.
Klinkt niet echt logisch, maar voor mij is het al heel wat dat ik in het begin gestart ben met het schetsboek.

Toen ik van de week terugbladerde, viel me de volgende quote van Leonardo da Vinci weer op:

L'arte muore di libertà e vive di costrizione

(Art lives from constraints en dies from freedom)

Hagedis

Met mijn eerste poging voor de hagedis ben ik niet verder gegaan. Ik was er niet zo tevreden mee, maar wist ook niet wat er aan kon doen om het te verbeteren.
Dus ben ik opnieuw begonnen met iets heel anders.
Eerst heb ik een witte lap gevilt. Er zit ook wat lichtpaars in en verder witte en rode zijde.
Uit die lap heb ik de hagedis geknipt en die weer verder vervilt op een rood-blauwe achtergrond.

De hagedis kromp wel een stukje, maar gelukkig niet te veel.
Daarna heb ik nog een andere lap gevilt en die als achtergrond gebruikt. En toen het geheel gequilt.

Eerst ben ik om de hagedis gaan stikken. En toen ik daarmee klaar was, bleek dat de hagedis helemaal omhoog kwam. Vooral toen ik ook de achtergrond had gequilt.
De hagedis is ongeveer 3 mm hoog. Het is een heel leuk effect, maar volkomen onverwacht. Voordat ik begon met stikken, was het één vlakke lap.

35/35

In 2010 wordt in Neuchatel, Zwitserland een expositie gehouden, genaamd 35/35, Contemporary European Art Quilt.
Voor deze expositie zijn 35 Europese kunstenaars gevraagd een werk te maken van 35 cm x 35 cm.
Zoals ik in deze post al schreef, ben ik ook uitgenodigd om deel te nemen aan deze tentoonstelling.
Vorige week kreeg ik de bevestiging binnen met daarbij een lijst van degenen die meedoen.
Toen ik die lijst onder ogen kreeg, was ik eerst behoorlijk beduusd. Wat een namen staan daar op! Wat een niveau en wat moet ik daartussen?
Neem alleen al de namen uit Nederland:
Anco Brouwers-Branderhorst
Mirjam Pet-Jacobs
Olga Prins-Lukowski
Els van Baarle
Leslie Gabriëlse

En dan nog wat namen uit andere landen:
Eszter Bornemisza
Pauline Burbidge
Jette Clover
Linda Colsh
Inge Hueber
Laura Kemshall
Linda Kemshall
Heide Stoll-Weber
Charlotte Yde

Echt een indrukwekkende lijst! Dit moet wel een pracht tentoonstelling worden.

Detail Hagedis (ARTfor12)

Paducah

European Art Quilts V hangt momenteel in The National Quilt Museum in Paducah.

Toch een vreemd idee dat mijn quilt nu daar hangt. En jammer dat het zo ver weg is, want ik zou graag dat museum eens een keertje willen bezoeken.

Als je op de afbeelding klikt, wordt hij ietsje groter en leesbaar.

(te) Mooi weer

Het is wel heel stil op mijn blog. En dat komt niet omdat ik niks doe. Integendeel, ik ben ontzettend hard aan het werk de laatste tijd. En dat alles om mijn quilt Freedom op tijd af te hebben.
Ook met dit mooie weer zit ik hele dagen binnen. Het is zelfs zo erg dat mijn man afgelopen weekend alleen ging zeilen, en ik thuis zat en 8 uur achterelkaar zat te quilten.
Maar je hoeft geen medelijden te hebben. Straks is het klaar en dan neem ik het er ook van.
Bovendien ben ik met ontzettend veel plezier aan het werk en ben ik erg tevreden met het resultaat. Helaas kan ik niks laten zien, dus dan maar een stukje van de achterkant.

En zelfs die is mooi. Als je op de foto klikt, krijg je een grotere afbeelding. Het grootste gedeelte ben ik machinaal aan het quilten en dat gaat me steeds beter af. Toch een kwestie van veel doen. Sinds ik Alice Kettle aan het werk heb gezien, klaag ik niet meer over de grootte van de quilt en hoe lastig dat werkt. Als zij lappen van 3 bij 4 meter onder een gewone naaimachine kan hanteren, dan moet zo'n 'kleine' quilt als dit helemaal geen probleem opleveren.
Daarnaast doe ik ook nog hele stukken met de hand. En dat schiet al lekker op. Ik had verwacht dat ik daar 4 weken mee bezig zou zijn, maar het ziet er naar uit dat het 2x zo snel gaat. Nog een paar weken en dan is het klaar en neem ik ook vakantie.

ARTfor12

Gisteren was zo'n leuke dag! We hadden een bijeenkomst van de ARTfor12-groep. Alleen Corry was er niet, dat was jammer. Maar verder was het zo leuk.
Leuk om iedereen te leren kennen en de gezichten te zien.
Leuk om over quilten te praten en nieuwigheidjes te leren.
Leuk om alle quiltjes in het echt te zien. Sommigen zijn zo anders dan wat je je had voorgesteld van de foto! De kleuren, details die in het echt pas opvallen, echt heel anders en vaak veel mooier.

Zelf was ik helemaal vergeten foto's te maken. Te druk met kijken en praten. Maar gelukkig hebben anderen dat wel gedaan en deze foto's heb ik van Hilde 'geleend'.

Op ons blog vind je nog meer foto's.
Volgend jaar weer?

Hagedis

Ik heb al mijn tijd nodig om de quilt Freedom op tijd af te krijgen.
Maar tussendoor moet ik 'even' het quiltje voor ARTfor12 maken. Ik ga er dit keer niet veel tijd in steken, want die heb ik niet. Maar ik ga wel iets nieuws proberen.

Al jaren heb ik dit plaatje van een hagedis in de kast liggen. Ik heb geen idee meer waar ik het vandaan heb, maar ik blijf het een mooie afbeelding vinden.
Ik heb hem vergroot en toen afgedrukt op freezer paper en deze op zwarte stof gestreken.

Daarna heb ik dunne bleek in een spuitbusje gedaan en dat over de stof de gesproeid.

Langzaamaan zie je de stof verkleuren.

Daarna uitgespoeld en gestreken.

Ik ben niet echt blij met de bruinachtige kleur. Hij is net een beetje te koud en het is daardoor toch vrij somber geworden.

Misschien dat ik het nog een keer probeer met een andere zwarte stof. Het vervelende alleen is dat ik de template maar één keer kan gebruiken. Dus wil ik het nog een keer doen, dan moet ik een nieuwe template maken.......

Prijzen

Gisteren werd er een grote doos bezorgd en daarin zaten mijn prijzen die ik heb gewonnen voor het OEQC.
Samen met de oorkondes, de rozetten en de juryrapporten.
En wat heb ik gekregen?
Twee stofpakketten van Hoffman. De kleinste is voor de 3e prijs en de grootste voor de juryprijs.

Plus nog een grote doos met Aurifil garens!
Er zitten 48 grote klossen in, dus echt heel veel!

Het zijn leuke prijzen en ik ben er heel blij mee! En ik ben ook blij met de juryrapporten.
Het is de eerste keer dat OEQC juryrapporten verschaft en dat vind ik heel positief en waardevol.